UDI_3_LING_actividades_3

Le atentamente o texto e identifica o tipo de descrición:

 

O seu pelo castaño, espeso, e cortado en melena longa; cute atezado e rostro en óvalo, con beizos finos e colorados, e dentes miúdos, apertados e brancos; estatura regular; peitos moderados, erectos e duros; esvelta e áxil; viva nos seus movementos e presta e delicada nos seus ademáns.

Aos dezaseis anos borda con primor; fala correctamente o francés; toca o piano con gusto; ten afección á música e canta con bonita voz; a música que máis lle agrada é a de Mozart; estivo catro anos interna nas concepcionistas da devandita cidade de Agrida; sabe tamén elaborar almíbares, pastas e froitos de tixola, e pode dispoñer como futura ama de casa, unha comida selecta en limpa mesa...

Azorín, O escritor

Le atentamente o texto e identifica o tipo de descrición:

 

 

 

 

O pai, don Pedro Furtado, era [...] un caveira na súa mocidade. Dun egoísmo frenético, considerábase o metacentro do mundo. Tiña unha desigualdade de carácter perturbadora, unha mestura de sentimentos aristocráticos e plebeos insoportable. A súa maneira de ser revelábase dunha forma insólita e inesperada. Dirixía a casa despoticamente, cunha mestura de chinchorrería e de abandono, de despotismo e de arbitrariedade, que a Andrés desesperábao.

Pío Baroja, A árbore da ciencia

Le atentamente o texto e identifica o tipo de descrición:

 

Era unha muller máis envellecida que vella, e ben se coñecía que nunca fora fermosa. Debeu de ter noutro tempo boas carnes; pero xa o seu corpo estaba cheo de pregues e aboiaduras como un zurrón baleiro. Alí, valla a verdade, non se sabía o que era peito, nin o que era barriga. A cara era fuciñuda e desagradable. Se algo expresaba era un xenio moi malo e un carácter de vinagre; pero nisto enganaba aquel rostro como outros moitos que fan crer o que non é. Era Nicanora una infeliz muller, de máis bondade que entendemento, probada nas loitas da vida, que fora para ela unha batalla sen vitorias nin respiro algún. Xa non se defendía máis que coa paciencia, e de tanto mirarlle a cara á adversidade debía de provirlle aquel alongamento de morros que a afeaba considerablemente.

B. Pérez Galdós, Fortunata e Jacinta

Le atentamente o texto e identifica o tipo de descrición:

Don Osorio era un home estraño, difícil de cualificar e ata de describir. Que idade tería? Corenta anos? Corenta e cinco? Cincuenta talvez? Imposible sabelo, porque era lampiño e orondo, e non tiña nin sequera cellas, e si a pel tersa e sonrosada, e a voz fina, de tiple, e parecía moito máis nova, pero dunha mocidade anómala e ata un pouco inquietante, sen datos nin atributos precisos, como un hometón recentemente nado.

Luís Landero, O Guitarrista

Le atentamente o texto e identifica o tipo de descrición:

 

 

Son profesor nun liceo escuro,
Perdín a voz facendo clases.
(Despois de todo ou nada
fago corenta horas semanais)

Que lles di a miña cara losqueada?
Verdade que inspira mágoa mirarme!
E que lles suxiren estes zapatos de cura
que envelleceron sen arte nin parte.
En materia de ollos, a tres metros
Non recoñezo nin á miña propia nai.
Que me sucede? -Nada!
Arruineinos facendo clases:
A mala luz, o sol,
A velenosa lúa miserable.

(fragmento de Nicanor Parra)

 

Le atentamente o texto e identifica o tipo de descrición:

 

 

Le atentamente o texto e identifica o tipo de descrición:

Ana María Matute, Primeira memoria

 

Luís Cernuda, Ocnos

Le atentamente o texto e identifica o tipo de descrición:

 

 

Un cuarto de tomate verdadeiramente sen defecto, convertido pola máquina nun froito dunha simetría perfecta.

A carne periférica, compacta e homoxénea, dunha bela cor vermella químico, é regularmente consistente entre unha banda de pel luminosa e a cavidade onde están ordenadas as pebidas, amarelas, ben calibradas, mantidas no seu sitio por unha delgada capa de xelatina verdosa ao longo dun abombamento do corazón. Este, dun rosa atenuado, lixeiramente granuloso, empeza polo lado da depresión inferior nun feixe de veas brancas, das cales una prolóngase ata a parte superior das pebidas dunha forma quizais un pouco incerta.

En todo o alto produciuse un accidente apenas visible: un cachiño de pel, despegado da carne un milímetro ou dous, levántase imperceptiblemente.

Alain Robbe-Grillet, As gomas

 

Le atentamente o texto e identifica o tipo de descrición:

 

O seu aspecto era horrible. Os cabelos chegábanlle ata os xeonllos, a barba rala, ata o embigo. As súas uñas eran como garras de ave e a pel de brazos e pernas, nos lugares onde os andraxos non chegaban a cubrilos, desprendíase a tiras.

Os primeiros homes con quen se cruzou, campesiños dun pobo próximo á cidade de Pierrefort, que traballaban no campo afastáronse gritando ao velo. Na cidade, en cambio, causou sensación. O xentío apiñouse a centenares para contemplalo.

Patrick Süskind, O perfume

 

Le atentamente o texto e identifica o tipo de descrición:

 

 

A escola do pobo estaba situada nunha casa moi vella, quizá das máis vellas da aldea. Consistía nunha nave longa dividida en dúas seccións (unha para os nenos, outra para as nenas) con xanelas abertas á quella. Desde as xanelas víase o río, coa súa ponte e o salgueiro. Máis aló, sobre os telladiños cobrizos, salpicados de líquenes verdes como cardenillo, as montañas proxectaban a súa sombra ancha e azul, baixo o gran ceo.

Debaixo da escola había un pequeno soportal, sostido por enmohecidas columnas de madeira de carballo, queimadas polo tempo, percorridas pola choiva e as formigas, cheas de cicatrices, marcas e nomes de raparigos, uns vivos e outros xa mortos. Encima da escola había aínda outro piso, de teito moi baixo, con dúas vivendas: unha para o mestre, a outra para unha muller viúva, moi pobre, que se chamaba Dorotea Mariña. Esta muller limpaba, cociñaba e coidaba do mestre e a súa vivenda.

Dorotea Mariña tiña un fillo. Chamábase Dino, tiña nove anos, e todos na aldea sentían por el, se non agarimo, compaixón. Desde os tres anos Dino estaba paralítico da cintura aos pés, e pasábase a vida sentado nun pequeno sillonciño de anea, xunto á xanela. Así, sen outra cousa que facer, miraba o ceo, os tellados, o río e o salgueiro: desde as cores douradas da mañá aos dourados e azuis da tarde. Dino era un neno deforme pola falta de exercicio e a inmobilidade. Tiña os brazos delgados e longos, e os ollos redondos, grandes, de cor castaña dourada, como o alcaraván.

Ana María Matute, "O rei", en Algúns rapaces e outros contos

 

Le atentamente o texto e identifica o tipo de descrición: