Unha carta non é só un soporte para transmitir información. É certo que, ao principio, as cartas eran a única maneira de mandarlle unha mensaxe a alguén que estaba lonxe, pero co paso dos anos fóronse convertendo en obxectos fermosos e valiosos. Cunha carta antiga hoxe podemos saber a letra que tiña unha persoa coñecida, o papel que se empregaba para escribir e mesmo coñecemos moitas cousas da historias grazas ás persoas que foron gardando as cartas que recibían.

O mesmo pasa coas postais. Aínda hai quen manda postais desde algún lugar, pero o máis habitual é que se mande unha foto cun par de liñas a través do teléfono móbil. A desvantaxe é que seguramente esa foto e esas liñas perderanse e nunca máis se saberá delas, e que non poderemos coñecer a letra de quen a escribiu.

Repara na postal que acompaña este texto. É unha tarxeta escrita en galego que o biólogo e cineasta Carlos Velo lle mandou desde Cuba en decembro de 1959 ao escritor Xosé Neira Vilas, que naquel momento se encontraba en Buenos Aires. Grazas a que se conservou, podemos coñecer como era a letra de Carlos Velo e como eran os selos cubanos da época. Pero ademais diso, tamén coñecemos o costume de felicitarlle o Nadal aos amigos e algúns datos históricos, coma a existencia da revista galega Vieiros, que se editaba en México, ou a organización do II Congreso da Emigración Galega. Ademais de toda esta información, tamén é un obxecto fermoso polas dúas caras.