Nemo e Sara son dous irmáns que cursan a ESO nun instituto galego. Dun tempo a esta parte observan que as rúas están cheas de carteis nos que se pode ler: foliada, en letras ben grandes. Moitas veces levan debuxos de instrumentos tradicionais ou fotos de xente bailando. Un día paran diante dun cartel de cor verde cunha pandeireta debuxada. Nemo pregúntalle a Sara se sabe o que quere dicir o cartel.

— Non o sei, Nemo, pero sabes que a avoa tocaba a pandeireta e bailaba?

— Pois non tiña nin idea, nunca nos falou diso.

— Pois a min o tío Pucho ensinoume unha vez un vídeo dela. Sabes que podemos facer? Esta fin de semana imos á casa dos avós, podemos preguntarlles!

Os dous irmáns agardaron toda a semana e o sábado, despois de comer, comezaron a investigar mentres axudaban á avoa a recoller a mesa.

— Avoa, o outro día había un cartel na rúa con debuxos de pandeiretas e xente bailando. Poñía “foliada”. Sei que é unha especie de festa, pero gustaríame que me contases un pouco como é —dixo Nemo.

— Pois unha foliada é unha festa, aínda que ten moitos nomes. Na miña zona, a estas festas chamábanlles seráns. Nas foliadas a xente cantaba e bailaba cancións populares.

— Como me gustaría ir a clase para poder bailar ben e ir a unha foliada...! —suspirou Sara.

— Non fai falta saber bailar ou cantar ben, ti ías alí e aprendías dos outros. Un sacaba un punto e os outros imitábano. Todos aprendían de todos e aínda por riba divertíanse —dixo a avoa. 

— Pero ti tocabas a pandeireta, verdade? Poderías ensinarnos algunha cantiga doada?

— Por suposto. Téñoa gardada no baúl do piso de arriba. Despois de limpala, sacarémola e aprenderemos como se colle, así como algúns ritmos básicos e cancións. As cancións, xunto cos bailes, forman parte da nosa memoria e do noso patrimonio. Xa sodes ben grandes para aprender un pouco e axudar a que a tradición non se perda. Lembrade que todo o que sei ensinoumo miña nai, e a ela a súa, de xeito oral. Agora seredes vós quen teñades que aprender para ensinarlles ás seguintes xeracións.