Conta unha lenda xaponesa que se pregas mil grúas de papel, o teu maior desexo verase cumprido.
Haruki era feliz, vivía nun val, preto da cidade de Hiroshima. As cerdeiras poboaban os camiños, cun recendo doce a sakura. E as tardes pasaban lixeiras xunto ao seu amigo Mako.
- Cando medre, construirei unha casa preto da túa, aquí no val. A cidade non está feita para min. - Dicía Mako mirando o reflexo da súa cara na auga.
O tempo tecía soños e os dous rapaces medraban fortes, alleos á guerra que se estendía polos mapas.
Ata a mañá que quebrou todas as palabras.
Aquel 6 de agosto, Haruki camiñaba pola montaña na procura de leña. O ceo prendeu cun estalido enxordecedor. Todo se volveu noite de súpeto. Os seus oídos emitían un son continuado, agónico. Correu ás présas cara á casa. O fume estendíase por todo o val; non se distinguían os carreiros, soamente os berros da avoa chamándoo. Dende alí, contemplábase unha cidade derruída, calcinada. Un único edificio en pé. E avións xogando ás agochadas entre as nubes de po.
- Mako! - E correu. Correu cara ao lugar de onde todo o mundo escapaba.
A meirande parte da poboación de Hiroshima pereceu ese día. Outra, morreu meses despois como consecuencia da bomba. Anos máis tarde, a radiación lembraría ese día na pel daqueles que sobreviviron.
Mako pasou un tempo no hospital. Haruki ía todas as tardes.
- Mellorarás! Xa o verás. Seino. Hoxe tes mellor cor.- Dicía cun sorriso murcho mentres pregaba anacos de papel. As súas mans tecían pequenas grúas entre toses. Dobrando sen descanso follas de xornal, creando fermosas figuras de origami.
Mako nunca saíu daquela habitación.
Hoxe, na saia da montaña de Hiroshima, atópase unha casiña de pescadores. O vento leva pétalos de cerdeira cara á súa porta, movendo todas as grúas que colgan das ramas.
Paxariños de papel nas ventás e nos camiños. Tamén no corazón de Haruki.
Elaboración propia (Proxecto cREAgal). Texto baseado en relatos sobre a bomba de Hiroshima.
