É moi coñecido o cadro de Goya, pintor de corte de Carlos IV, no que se retrata a familia real. Despois faremos un repaso da galería de personaxes que aparecen retratados, que ao parecer quedaron gratamente impresionados pola calidade do pintor… outros tempos, gustos estéticos. 

Un destes personaxes é Fernando, o herdeiro do seu pai e príncipe de Asturias.

Cara o ano 1808, o monarca Carlos IV de España, estaba moi desprestixiado pola influencia do seu valido Manuel Godoy e polos problemas económicos e militares. Había un gran malestar popular, polo seu goberno que estaba instigado pola camarilla do príncipe Fernando, que buscaba substituír o seu pai antes de que Godoy seguira acadando máis poder e convertese nunha ameaza para o seu futuro.

En marzo, a combinación de todas estas tensións, provocou o estalido do denominado, Motín de Aranjuez, que obrigou a Carlos IV a abdicar no seu fillo Fernando, alcumado o Desexado.

Na política internacional, Carlos IV seguiu unha política de temor á extensión da Revolución cara o seu reino. Despois de fracasar unha política bélica contra a nova república, en agosto de 1796, España e Francia subscribiron o Tratado de Santo Ildefonso. Con este tratado ambas nacións obrigábanse a prestarse apoio e defensa fronte a calquera agresión que puidesen padecer por parte doutros Estados.

Napoleón Bonaparte tiña coma principal obxectivo derrotar a Gran Bretaña, principal potencia naval do momento, e xa que non podía acceder ás Illas Británicas ante a superioridade naval inglesa, como se viu na Batalla de Trafalgar en 1805 e que rematou coa derrota da frota franco-española. Por iso, decretou o Bloqueo Continental o ano seguinte desta batalla prohibindo aos países europeos comerciar cos británicos.

España, gobernada por Carlos IV de España e baixo a influencia do seu valido Manuel Godoy, asinou un novo tratado: O Tratado de Fontainebleau en 1807. Este tratado permitía a entrada das tropas francesas en España para invadir Portugal, principal aliado de Gran Bretaña e que comerciaba a pesar do bloqueo con ela, a cambio de repartirse o territorio portugués.

Napoleón aproveitou a debilidade da monarquía española, que quedara en evidencia despois do Motín de Aranjuez. Por iso chamou a Carlos IV e o seu fillo Fernando VII á cidade francesa de Baiona para resolver o conflito entre eles.

Alí produciuse o que se coñece como as Abdicacións de Baiona: os dous renunciaron ao trono de España. Napoleón aproveitou a situación e entregou a coroa ao seu irmán, que pasou a ser o rei Xosé I Bonaparte.

A cambio da renuncia á coroa de España, Carlos IV e Fernando VII recibiron pensións anuais moi elevadas, residencia e mantemento en Francia, con trato de realeza.

A Carlos IV ofrecéronlle promesas territoriais (como unha parte de Portugal), mentres que Fernando VII marchou a Francia, onde viviu mantendo o seu status de rei grazas a Napoleón, que o tiña retido como prisioneiro. Alí ocupaba o seu tempo en actividades como montar a cabalo, bordar, recibir clases de danza, tocar o pianoforte, ler, xogar ao billar e ás cartas, e asistir a representacións teatrais. Co paso do tempo, Fernando felicitou a Napoleón por colocar no trono de España a Xosé Bonaparte e mesmo pediulle que o adoptase como fillo.

Mentres tanto, en Madrid, a saída do resto da familia real do Pazo Real alarmou á poboación que, o 2 de maio de 1808, se levantou para impedir que os derradeiros membros da familia foran levados á Francia.

Este feito marca o inicio da Guerra da Independencia Española.

Durante a guerra, Fernando VII permaneceu retido en Francia ata o seu regreso a España en 1814. Durante este cativerio en España organizábase a resistencia contra os franceses. Reuníronse as Cortes de Cádiz que aprobaron a Constitución de 1812 , de carácter liberal.

Cando Fernando VII volveu, foi recibido con entusiasmo por parte do pobo que o coñecía como “o Desexado”. Con todo, pouco despois anulou a Constitución de 1812 e restaurou o absolutismo, iniciando unha etapa de represión e fortes tensións políticas entre liberais e absolutistas.