Durante o século XVIII produciuse un grande crecemento demográfico tanto en Europa como en América. Este aumento da poboación estivo relacionado coa mellora da alimentación, a redución dalgunhas epidemias e un período de maior estabilidade política en moito tempo. A pesar destes cambios, a sociedade continuou organizada segundo o modelo estamental propio do Antigo Réxime, unha estrutura herdada da Idade Media que dividía a poboación en grupos pechados con dereitos e obrigas diferentes.

A sociedade do Antigo Réxime estruturábase en tres estamentos: nobreza, clero e terceiro estado. Os dous primeiros eran privilexiados, mentres que o terceiro estado carecía de privilexios e soportaba a maior parte dos impostos.

• A nobreza, formada por aristócratas e nobres de distinto rango, perdeu ao longo do século XVIII parte do seu poder político e xudicial debido ao fortalecemento das monarquías absolutas, que concentraron cada vez máis autoridade nas mans do rei. Non obstante, continuou mantendo importantes privilexios, como a exención de impostos e o control de grandes propiedades agrarias. Moitos nobres, para manter o seu nivel de vida e facer fronte a gastos elevados, estableceron matrimonios con membros da burguesía, que achegaban capital económico a cambio de prestixio social e títulos.
• O clero tamén gozaba de grandes privilexios. A Igrexa posuía extensas propiedades e cobraba o décimo, un imposto relixioso.

• O terceiro estado agrupaba a maior parte da poboación e era moi diverso. Nel incluíanse a burguesía, as clases populares urbanas e o campesiñado.

Nas cidades, as clases populares urbanas medraron debido ao aumento demográfico e ás migracións desde o campo. Moitas destas persoas traballaban como asalariadas en talleres artesanais, pequenas tendas ou servindo en casas de familias acomodadas. Os salarios eran baixos e as condicións de vida, moi duras, con vivendas insalubres e escasa hixiene. En épocas de malas colleitas, cando o prezo dos produtos básicos como o pan aumentaba considerablemente, producíanse revoltas e motíns populares, coñecidos como motíns de subsistencias.

Porén, durante o século XVIII empezaron a difundirse as ideas da Ilustración, defendidas por pensadores como Voltaire ou Jean-Jacques Rousseau, que criticaban os privilexios estamentais e defendían a igualdade xurídica e a liberdade. Estas críticas, xunto co fortalecemento do poder real, cuestionaron progresivamente a posición privilexiada da Igrexa.

A burguesía converteuse nun grupo social en ascenso, grazas ao desenvolvemento do comercio, especialmente o comercio colonial con América, e ás actividades financeiras e artesanais. Entre os seus membros atopábanse comerciantes, banqueiros, avogados, médicos, científicos e intelectuais. A pesar do seu crecente poder económico e da súa formación cultural, non participaban nas decisións políticas, monopolizadas pola nobreza e o clero.

Esta contradición xerou un crecente malestar e levou a burguesía a reclamar reformas políticas, representación e igualdade legal. Estas reivindicacións serían fundamentais nos procesos revolucionarios de finais do século, como a Revolución Francesa.