Inglaterra desenvolveu en América unha política colonial con marcadas diferenzas coa expansión territorial española nese mesmo continente. Mentres que no caso da coroa de Castela os territorios formaban parte dunha mesma entidade política -é dicir, ante a lei non había diferenzas entre unha persoa nada en Madrid e outra en Cartaxena de Indias-, Inglaterra mantiña unha relación xerárquica e desigual cos seus territorios no Novo Mundo: as famosas trece colonias que darán lugar aos Estados Unidos. Despois da Guerra dos Sete Anos entre Francia e Inglaterra (1756-1763), Francia perdeu os seus territorios norteamericanos (a Luisiana), que pasou a mans de España, de Inglaterra e dos nativos americanos. Inglaterra viu a posibilidade de expandir as súas colonias cara o Oeste, pero eses territorios non quedaron en mans dos colonos, senón que pasaron a mans da monarquía e da nobreza inglesas.

Outra destas diferenzas fundamentais era que as colonias americanas non tiñan representación no Parlamento inglés, polo que non podían exercer un peso significativo nas políticas reais. Ademais, estaban obrigadas a pagar numerosos impostos á coroa e a contribuír a manter o exército real nas numerosas campañas fóra do territorio americano. Os representantes dos habitantes destas colonias reuníanse nos chamados congresos continentais co obxectivo de presentar as súas demandas á coroa, pero o seu poder de autogoberno estaba moi limitado. A xente destes territorios, especialmente os que xa naceran en América e non tiñan un vínculo real coa metrópole, sentíanse cada vez máis descontentos e desvinculados con Inglaterra, creando un caldo de cultivo imparable para una revolución. 

Este clima de tensión estoupou en 1773 co Motín do Té de Boston. A coroa británica aprobara unha lei pola que se favorecía á Compañía Británica das Indias Orientais permitindo que pagara menos impostos, polo que vendían o té máis barato que os comerciantes locais. Estes, liderados por Samuel Adams, disfrazáronse como indios e asaltaron tres barcos da Compañía no porto de Boston, derramando a súa carga pola borda. Trátase dun dos fitos máis importantes e que darán paso a unha revolución aberta contra a monarquía inglesa. Os feitos foron a orixe do Boston Tea Party, un partido político que se opoñía ao goberno inglés.

Dende o Masacre de Boston de 1770 e o Motín do Té de 1773, os colonos fóronse enfrontando o exército inglés en pequenas escaramuzas. Nun principio estes colonos non se organizaron nun exército regular, senón que formaron milicias e guerrillas. Os dous feitos que marcaron o inicio da Guerra de Independencia serán dúas batallas o 19 de abril de 1775, en Concord e Lexington. A situación era xa insostible e as relacións entre a metrópole e as colonias non tiñan arranxo posible, de xeito que as trece colonias se reuniron nun congreso e encargaron a cinco relatores -o Comité dos Cinco- que redactaran unha declaración de independencia. O principal ideólogo deste escrito será Thomas Jefferson, representante da colonia de Virxinia. A Declaración de Independencia será presentada o 4 de xullo de 1776 , e marcará o inicio oficial da Guerra de Independencia dos Estados Unidos.

Aínda que nun primeiro momento pensemos que a Guerra de Independencia Americana foi un asunto interno entre Inglaterra e unha das súas colonias, en realidade foi un conflito no que interviñeron practicamente todas as potencias europeas do momento. As trece colonias buscaron alianzas cos inimigos naturais da súa metrópole: Francia, que perdera a Guerra dos Sete Anos e buscaba socavar o poder inglés, e España, que tiña un especial interese nos territorios americanos debido á súa presenza cos vicerreinados de Perú e Nova España.

Tanto Benjamin Franklin coma Thomas Jefferson e John Adams viaxaron a Europa como diplomáticos para asegurar o apoio destas nacións para a súa causa de independencia. Non podemos esquecer que nese momento Inglaterra xa era o imperio máis poderoso do mundo coas súas colonias americanas, asiáticas e africanas. Para o rei Xurxo III de Inglaterra o desafío das colonias americanas era un dobre perigo: por unha parte, arriscábase a perder uns territorios que proporcionaban materias primas fundamentais para a metrópole, como o algodón e o tabaco. Pero por outra, podían ser un mal exemplo para o resto de territorios que estaban sometidos á monarquía, polo que dende o primeiro momento o exército inglés actuou con dureza para reprimir o movemento revolucionario.

Os chamados "casacas vermellas" e os xenerais ingleses desenvolveron unha guerra "de libro". Os colonos americanos non podían opoñer unha resistencia militar organizada, polo que a organización dun exército continental foi unha das prioridades. Ao mando do exército revolucionario estaría o xeneral George Washington, que rematada a guerra será o primeiro presidente da nova nación. As principais batallas foron o asedio de Boston, as batallas de Trenton, as batallas de Saratoga, a batalla da baía do río Delaware e a batalla de Yorktown. A última batalla oficial da Guerra de Independencia Americana será a batalla de Arkansas Post, e curiosamente non participará o exército americano, senón que será un conflito entre Inglaterra e España, que obterá a vitoria.

Tras a fin da guerra e o recoñecemento da nova nación por parte do rei de Inglaterra co Tratado de París de 1783, nacían os Estados Unidos de América. As colonias xa non eran tal, senón estados independentes que se aliaban nun sistema federativo pero que lle permitía a cada un establecer as súas propias leis e o seu propio goberno. Os "pais fundadores" tiveron como modelo a política da Ilustración: o comezo da Declaración de Independencia é a manifestación dunha vontade da busca da liberdade e dos dereitos individuais, e unha das liñas máis citadas da Historia: Consideramos que estas verdades son evidentes por si mesmas: que todos os homes son creados iguais, que están dotados polo seu Creador de certos dereitos inalienables, que entre estes están a vida, a liberdade e a procura da felicidade.

O novo país estará fundado sobre eses dereitos fundamentais, recollidos nunha Constitución aprobada en 1787, ratificada en 1788 e en vigor a partir do ano seguinte. O poder lexislativo quedaba en mans dun Congreso dos Estados Unidos formado por un Senado e unha Cámara de Representantes.

O cadro de Benjamin West que representa a sinatura do Tratado de París está incompleto: os únicos personaxes que chegou a representar o pintor son a delegación estadounidense, entre os que se atopan, de novo, John Adams e Benjamin Franlkin. Na parte dereita deberían estar os delegados ingleses, pero estes, considerando que a sinatura do tratado e a independencia americana eran unha humillación para Inglaterra, negáronse a posar e a obra quedou inacabada.