O Antigo Réxime caracterizouse pola forma de goberno absolutista das monarquías. Pero o absolutismo baséase nun fráxil equilibro no que todo o poder é exercido por un rei ou raíña, apoiado por un pequeno grupo de gobernantes -a nobreza- e apoiado por argumentos superiores que xustifican esta distribución social ofrecidos por outro grupo privilexiado -o clero. Non é máis que a adaptación da pirámide feudal que xa coñecedes de cursos pasados, na que os traballadores (campesiños, burgueses e artesáns) sosteñen co seu traballo e impostos aos outros grupos.

Pero, que pasa cando ese equilibrio se rompe? Que ocorre cando chega unha crise económica, unha crise agraria ou as guerras golpean a poboación, que ve como aumentan os impostos e non chega a comida? Pois isto é o que ocorreu no século XVIII. Neste apartado estudaredes as dúas revolucións máis importantes deste século. Dúas revolucións que marcaron a fin dunha era da Historia e deron comezo á Idade Contemporánea, na que aínda estamos.

Pero como se di habitualmente non hai nada novo baixo o sol, e xa no século anterior houbo un episodio que permitía ver por onde ían ir as cousas unhas décadas despois. Imos un momento a Inglaterra.

Entre 1642 e 1648, produciuse unha Primeira Guerra Civil en Inglaterra. A monarquía inglesa era absolutista, pero unha característica deste reino é que dende a Idade Media contaba cun Parlamento no que había representación política dese terceiro estamento: a Cámara dos Comúns. O Parlamento completábao a Cámara dos Lores, onde tiñan dereito a asistir os membros da nobreza. O rei Carlos I decidiu abolir o Parlamento e gobernou once anos exercendo o poder absoluto. Esta decisión desencadeou un importante descontento político e social, desembocando nunha guerra civil entre dous bandos: o parlamentarista e o realista. Ao mando do exército parlamentarista estaba Oliver Cromwell, que tras acadar importantes vitorias remataría por gañar a guerra en 1648. A incapacidade do rei de facer concesións levou inmediatamente a unha Segunda Guerra Civil, que rematará cunha nova derrota real. Os parlamentarios, desexando castigar duramente o rei por ter levado ao país a unha segunda guerra civil, xulgárono e foi declarado culpable de alta traizón como tirano, traidor, asasino e inimigo público. A sentenza foi a pena capital: o 30 de xaneiro de 1649, Carlos I de Inglaterra era decapitado en Londres, sentando así un precedente para o que ocorrerá en Francia máis de cen anos despois. Pero non convén adiantar acontecementos.