Capítulo IV
Ao día seguinte o fantasma sentiuse moi débil e canso. As terribles emocións das catro últimas semanas empezaban a producir o seu efecto. Tiña o sistema nervioso completamente alterado, e tremía ao máis lixeiro ruído. Non saíu do seu cuarto en cinco días, e concluíu por facer unha concesión no relativo á mancha de sangue do "parqué" da biblioteca. Posto que a familia Otis non a quería ver, era indubidable que non a merecía. Aquela xente estaba colocada a ollos vistas nun plano inferior de vida material e era incapaz de apreciar o valor simbólico dos fenómenos sensibles. A cuestión das aparicións de fantasmas era realmente para eles cousa descoñecida e indiscutiblemente fóra do seu alcance. Pero, polo menos, constituía para el un deber ineludible mostrarse no corredor unha vez á semana e berrear pola grande ventá ovalada o primeiro e o terceiro
mércores de cada mes. Non vía ningún medio digno de subtraerse a aquela obriga. Verdade é que a súa vida foi moi criminal; pero, quitado iso, era home moi concienciudo en todo canto se relacionaba co sobrenatural. Así, pois, os tres sábados seguintes atravesou, como de costume, o corredor entre doce da noite e tres da madrugada, tomando todas as precaucións posibles para non ser visto nin oído. Quitaba as botas, pisaba o máis lixeiramente que podía sobre as vellas madeiras, envolvíase nunha grande capa de veludo negro, e non deixaba de usar o engraxador "Sol-Levante para as súas cadeas. Véxome precisado a recoñecer que só despois de moitas vacilacións se decidiu a adoptar este último medio de protección. Pero, á fin, unha noite, mentres ceaba a familia, deslizouse no dormitorio da señora Otis e levouse o frasco. Ao principio sentiuse un pouco humillado, pero despois foi suficientemente razoable para comprender que aquel
invento merecía grandes eloxios e cooperaba, en certo modo, á realización dos seus proxectos. A pesar de todo, non se viu libre de problemas. Non deixaban nunca de tenderlle cordas de lado a lado do corredor para facelo tropezar na escuridade, e unha vez que se disfrazara para o papel de "Isaac o Negro ou o cazador do bosque de Hogsley", caeu tan longo era ao poñer o pé sobre unha pista de madeiras enxaboadas que colocaran os xemelgos dende o inicio do salón de Tapices ata a parte alta da escaleira de carballo. Esta última afronta deulle tal rabia, que decidiu facer un esforzo para impoñer a súa dignidade e consolidar a súa posición social, e formou o proxecto de visitar á noite seguinte os insolentes rapaces de Eton, no seu célebre papel de "Ruperto o Temerario ou o conde sen cabeza".
Non se mostrara con aquel disfrace dende había sesenta anos. As grandes botas de montar, que facían xogo co traxe, eran, iso si, un pouco folgadas para el, e non puido atopar máis que unha das dúas pistolas; pero, en xeral, quedou satisfeito, e á unha e cuarto pasou a través do estuco e baixou a corredor. Cando estivo preto do cuarto ocupado polos xemelgos, ao que chamarei o dormitorio azul, pola cor das súas cortinas, atopouse coa porta entreaberta. Coa fin de facer unha entrada sensacional, empurrouna con violencia, pero véuselle enriba unha xerra de auga que o empapou ata os ósos, non dándoo no ombro por uns milímetros. Ao mesmo tempo oíu unhas risas sufocadas que partían da dobre cama con dosel. O seu sistema nervioso sufriu tal conmoción, que regresou aos seus cuartos a todo escape, e ao día seguinte tivo que permanecer na cama cunha forte reuma. O único consolo que tivo foi o de non levar a súa
cabeza sobre os ombros, pois sen isto as consecuencias puidesen ser máis graves.
Dende entón renunciou para sempre a espantar a aquela recia familia de norteamericanos, e limitouse a vagar polo corredor, con zapatillas de ourelo, envolvido o colo nunha grosa bufanda, por temor ás correntes de aire, e provisto dun pequeno arcabuz, para o caso en que fose atacado polos xemelgos. Cara ao 19 de setembro foi cando recibiu o golpe de graza. Ía vestido sinxela, pero decentemente cun longo sudario salpicado de mofo de cemiterio. Atara a queixada cunha tira de tea e levaba un farol e un legón de sepultureiro. Nunha palabra, ía disfrazado de "Jonás o desenterrador, ou o ladrón de cadáveres de Cherstey Barn". Era unha das súas creacións máis notables e das que gardaban recordo, con máis motivo, os Canterville, xa que
foi a verdadeira causa da súa rifa con lord Rufford, veciño seu. Serían proximamente as dúas e cuarto da madrugada e, ao seu xuízo, non se movía ninguén na casa. Pero cando se dirixía tranquilamente en dirección á biblioteca, para ver o que quedaba da mancha de sangue, abalanzáronse cara a el, dende un canto sombrío, dúas siluetas, axitando tola os seus brazos sobre as súas cabezas, mentres berraban ao seu oído:
-Bu!
Cheo de pánico cousa moi natural naquelas circunstancias, precipitouse cara á escaleira, pero entón atopouse fronte a Washington Otis, que o esperaba armado coa regadeira do xardín; de modo que, cercado polos seus inimigos, case acurralado, tivo que evaporarse na grande estufa de ferro, que, afortunadamente para el, non estaba acendida, e se
abrir paso ata os seus cuartos por entre tubos e chemineas, chegando ao seu refuxio no tremendo estado en que o puxeron a axitación, a feluxe e o desespero.
Dende aquela noite non se lle volveu a ver lnunca de expedición nocturna. Os xemelgos quedaron moitas veces en axexo para sorprendelo, sementando de casca de noz os corredores todas as noites con grande molestia dos seus pais e criados. Pero foi inútil. O seu amor propio estaba profundamente ferido, sen dúbida, e non se quería mostrar. Todo o mundo se figuraba que o fantasma desaparecera, ata o punto de que o señor Otis escribiu unha carta a lord Canterville para comunicarllo, e recibiu en contestación outra carta na que este lle testemuñaba o pracer que lle producía a noticia e enviaba as súas máis sinceras felicitacións á digna esposa do ministro.
Pero os Otis equivocábanse. O fantasma seguía na casa e, aínda que se achaba moi delicado, non estaba disposto a retirarse.
Capítulo V
Virginia deu, uns días despois, un paseo a cabalo polos prados de Brockley, paseo no que ela esgazou o seu vestido de amazona ao saltar unha sebe, de tal maneira que, de volta á súa casa, entrou pola escaleira de atrás para que non a visen. Ao pasar correndo por diante da porta do salón de Tapices, que estaba aberta de par en par, pareceulle ver alguén dentro. Pensou que sería a doncela da súa nai, que ía con frecuencia a traballar a ese cuarto. Asomou a cabeza para encargarlle que lle cosese o vestido.
Pero, con grande sorpresa súa, quen alí estaba era o fantasma de Canterville en persoa! Tiña a cabeza apoiada nunha man, e toda a súa actitude revelaba o desalento máis profundo. Realmente presentaba un aspecto tan atordado, tan abatido, que a pequena Virginia, en vez de ceder ao seu primeiro impulso, que foi botar a correr a encerrarse no seu cuarto, sentiuse chea de compaixón e tomou o partido de ir consolalo. Tiña a rapaza un paso tan lixeiro e el unha melancolía tan fonda, que non se decatou da súa presenza ata que lle falou.
-Sentino moito por vostede -dixo-, pero os meus irmáns regresan mañá a Eton, e entón, se se porta vostede ben, ninguén o atormentará.
-É inconcibible pedirme que me porte ben -respondeulle, contemplando estupefacto á xoven que tiña a audacia de dirixirlle a palabra-. Perfectamente inconcibible. É necesario que eu sacuda as miñas cadeas, que gruña polos buratos dos fechos e que pasee de noite. Iso é o que vostede chama portarse mal? Non teño outra razón de ser.
-Iso non é unha razón de ser. Nos seus tempos foi vostede moi malo, sabe? A señora Umney díxonos o día que chegamos que vostede matou a súa esposa.
-Si, recoñézoo -respondeu incautamente o fantasma-. Pero era un asunto de familia e ninguén tiña que meterse.
É vostede bastante máis atenta que o resto do seu horrible arisca, ordinaria e ladroa familia!, dixo o fantasma.
-Basta! -exclamou Virginia, dando co pé no chan-. O arisco, o horrible e o ordinario éo vostede. En canto ao de ladrón, ben sabe vostede que me roubou as miñas cores da caixa de pinturas para restaurar esa ridícula mancha de sangue na biblioteca. Empezou vostede por coller todos os meus vermellos, mesmo o vermellón, imposibilitándome para pintar postas de sol. Despois agarrou vostede o verde esmeralda e o amarelo cromo. E, finalmente, só me queda o anil e o branco. Así é que agora non podo facer máis que claros de lúa, que dá grima ver. E non lle acusei, aínda estando amolada e a pesar de que todas esa cousas son completamente ridículas. Viuse algunha vez sangue cor verde esmeralda...?
-Imos ver -dixo o fantasma, con certa dozura-: e que ía eu facer? É moi difícil nos tempos actuais axenciarse sangue de
verdade, e xa que o seu irmán empezou co seu quitamanchas incomparable, non vexo por que non ía eu empregar as cores de vostede para resistir. En canto ao ton, é cuestión de gusto. Así, por exemplo, os Canterville teñen sangue azul, o sangue máis azul que existe en Inglaterra... Aínda que xa sei que vostedes os norteamericanos non fan o menor caso desas cousas.
-Non sabe vostede nada, e o mellor que pode facer é emigrar, e así formarase idea de algo. O meu pai terá un verdadeiro gusto en proporcionarlle unha pasaxe gratuíta, e aínda que haxa fortes impostos sobre os espíritos, non lle porán dificultades na aduana. E unha vez en Nova York, pode vostede contar cun gran éxito. Coñezo infinidade de persoas que darían cen mil dólares por ter antepasados e que sacrificarían maior cantidade aínda por ter un fantasma para a familia.
-Creo que non me divertiría moito en Estados Unidos.
-Quizais se deba a que alí non temos nin ruinas nin curiosidades -dixo con burla Virginia.
- Que curiosidades nin que ruínas! -contestou o fantasma-. Teñen vostedes a súa Mariña e os seus modais.
-Boas noites; vou pedir a papá que conceda aos xemelgos unha semana máis de vacacións.
- Non se vaia, señorita Virginia, suplícollo! -exclamou o fantasma-. Estou tan só e son tan desgraciado, que non sei que facer. Quixera ir deitarme e non podo.
-Fai trescentos anos que non durmo -dixo o ancián tristemente, facendo que Virginia abrise moito os seus fermosos ollos azuis, cheos de asombro-. Hai xa trescentos anos que non durmo, así é que me sinto moi cansado.
- Pobriño fantasma -proferiu a media voz Virginia-, e non hai ningún sitio onde poida vostede durmir?
-Alá lonxe, pasando o piñeiral -respondeu el en voz baixa e soñadora-, hai un pequeno xardín. A herba medra nel alta e espesa; alí poden verse as grandes estrelas brancas, alí o reiseñor canta toda a noite. Canta toda a noite, e a lúa de cristal xeado deixa caer o seu mirada e o teixo estende os seus brazos de xigante sobre os que durmen.
Os ollos de Virginia enchéronse de bágoas e sepultou a cara entre as súas mans.
-Refírese vostede ao xardín da Morte -murmurou.
-Si da morte. Debe ser fermosa. Descansar na branda terra escura, mentres as herbas se balancean enriba da nosa cabeza, e escoitar o silencio. Non ter nin onte nin mañá. Esquecer do tempo e da vida; morar en paz. Vostede pode axudarme; vostede pode abrirme de par en par as portas da morte, porque o amor a acompaña a vostede sempre, e o amor é máis forte que a morte.
Virginia tremeu. Un estremecemento xeado percorreu todo o seu ser, e durante uns instantes houbo un gran silencio. Parecíalle vivir un sono terrible. Entón o fantasma falou de
novo cunha voz que resoaba como os suspiros do vento:
- Leu vostede algunha vez a antiga profecía que hai sobre as vidreiras da biblioteca?
- Moitas veces! -exclamou a rapaza levantando os ollos-. Coñézoa moi ben. Está pintada cunhas curiosas letras douradas e lese con dificultade. Non ten máis que estes seis versos:
"Cando unha moza loura logre facer xermolar
unha oración dos labios do pecador,
cando a amendoeira estéril dea froito
e unha nena deixe correr o seu choro,
entón, toda a casa recobrará a tranquilidade
e volverá a paz a Canterville".
Pero non sei o que significan.
-Significan que ten vostede que chorar comigo os meus pecados, porque non teño bágoas, e que ten vostede que rezar comigo pola miña alma, porque non teño fe, e entón, se foi vostede sempre doce, boa e cariñosa, o anxo da morte apoderarase de min. Verá vostede seres terribles nas tebras e voces murmurarán nos seus oídos, pero non poderán facerlle ningún dano, porque contra a pureza dunha nena non poden nada as potencias infernais.
Virginia non contestou, e o fantasma retorcía as mans na violencia do seu desespero, sen deixar de mirar a loura cabeza inclinada. De pronto ergueuse a moza, moi pálida, cun fulgor nos ollos.
-Non teño medo -dixo con voz firme - e pregarei o anxo que se apiade de vostede.
Ergueuse o fantasma do seu asento lanzando un débil berro de alegría, colleu a blonda cabeza entre as súas mans, cunha xentileza que recordaba os tempos pasados, e bicouna. Os seus dedos estaban fríos como xeo e os seus labios abrasaban como o lume, pero Virginia non fraqueou; o fantasma guiouna a través da estanza sombría.
Horribles animais de colas de lagarto e de ollos saltóns pestanexaron con malicia nas esquinas da cheminea, mentres lle dicían en voz baixa:
-Ten coidado, Virginia, ten coidado. Poderiamos non volver verte.
Pero o fantasma apresurou o paso e Virginia non oíu nada. Cando chegaron ao extremo da estanza o vello detívose, murmurando unhas palabras que ela non comprendeu. Volveu Virginia a abrir os ollos e viu disiparse o muro lentamente, como unha néboa, e abrirse ante ela unha negra caverna. Un áspero e xeado vento azoutounos, sentindo a rapaza que o tiraban do vestido.
-Á présa, á présa -berrou o fantasma-, ou será demasiado tarde.
E no mesmo momento o muro pechouse de novo detrás deles e o salón de Tapices quedou deserto.
Capítulo VI
Uns dez minutos despois soou a campá para o té e Virginia non baixou. A señora Otis enviou un dos criados a buscala. Non tardou en volver, dicindo que non puidera descubrir a señorita Virginia por ningunha parte. Como a rapaza tiña o costume de ir todas as tardes ao xardín a recoller flores para a cea, a señora Otis non se inquietou no máis mínimo. Pero soaron as seis e Virginia non aparecía. Entón a súa nai sentiuse seriamente intranquila e enviou os seus fillos na súa busca, mentres ela e o seu marido percorrían todos os cuartos da casa. Ás seis e media volveron os xemelgos, dicindo que non atoparan pegadas da súa irmá por parte ningunha. Entón conmovéronse todos extraordinariamente, e ninguén sabía que facer. Despois de mandar a Washington e os dous homes que rexistrasen os arredores, apresurouse
a regresar e enviou telegramas a todos os inspectores de Policía do condado, pregándolles que buscasen unha moza. Logo fixo que lle trouxesen o seu cabalo, e despois de insistir para que a súa muller e os seus tres fillos sentasen á mesa, partiu cun criado polo camiño de Ascot. Unha vez alí o señor Otis preguntou ao xefe se non viran na plataforma de saída a unha moza os sinais da cal correspondesen coas de Virginia, pero non descubriu nada sobre ela. Non obstante o cal, o xefe da estación expediu telegramas ás estacións do traxecto, ascendentes e descendentes, e prometeulle exercer unha vixilancia minuciosa.
Fíxose baleirar o estanque das carpas. Rexistraron o terreo en todos os sentidos pero non conseguiron nada. Era evidente que Virginia estaba perdida, polo menos por
aquela noite, e foi cun aire de profundo abatemento como entraron na casa o señor Otis e os mozos seguidos do criado que levaba das bridas ao cabalo. No salón atopáronse co grupo de criados, cheos de terror. A pobre señora Otis estaba tombada sobre un sofá da biblioteca, case tola de espanto e de ansiedade, e a vella ama de goberno humedecíalle a fronte con auga de colonia. Foi unha comida moi triste. Non se falaba apenas, e ata os mesmos xemelgos parecían consternados, pois querían moito a súa irmá. Cando remataron, o señor Otis mandou que todo o mundo se deitase, xa que non podía facer cousa ningunha aquela noite; ao día seguinte telegrafaría a Scotland Yard para que puxesen inmediatamente varios detectives á súa disposición. Pero hei aquí que no preciso momento en que saían do comedor soaron as doce en reloxo da torre. Apenas acababan de extinguirse as vibracións da última badalada,
cando se oíu un ruxido acompañado dun berro penetrante. Un trono formidable bambeou a casa, unha melodía, que non tiña nada de terreal, flotou no aire. Un lenzo da parede despegouse bruscamente no alto da escaleira, e sobre o relanzo, moi pálida, case branca, apareceu Virginia, levando na man un cofre Inmediatamente se precipitaron todos cara a ela. A señora Otis estreitouna apaixonadamente contra o seu corazón.
- Miña filla! Onde te meteras? -dixo o señor Otis, bastante enfadado, crendo que lles quixera dar unha broma a todos eles-. A túa nai estivo a punto de morrer de espanto. Non volvas a facer bromas dese xénero a ninguén.
- Menos ao fantasma, menos ao fantasma! -berraron os xemelgos, continuando as súas cabriolas.
-Miña filla querida, grazas a Deus que te atopamos; xa non nos volveremos separar -murmuraba a señora Otis, bicando a rapaza, toda trémula, e acariciando os seus cabelos de ouro, que se esparexían sobre os seus ombros.
-Papá -dixo docemente Virginia-, estaba co fantasma. Morreu xa. É preciso que o vaian ver. Foi moi malo, pero arrepentiuse sinceramente de todo o que fixera, e antes de morrer deume este cofre de fermosas xoias.
Toda a familia a contemplou muda e aterrada, pero ela tiña un aire moi solemne e moi serio. Axiña, dando media volta, precedeunos a través do oco da parede e baixaron un corredor secreto. Washington seguíaos levando unha candea acendida, que colleu da mesa.
Por fin chegaron a unha grande porta de carballo encrespada de recios cravos. Virginia tocouna, e entón a porta xirou sobre os seus gonzos enormes e acháronse nun cuarto estreito e baixo, co teito abovedado, e que tiña unha ventá. Xunto a unha grande argola de ferro encaixada no muro, coa cal estaba encadeado, víase un longo esqueleto, estendido tan longo como era sobre as lousas. Parecía estirar os seus dedos descarnados, como intentando chegar a un prato e a un cántaro, de forma antiga, colocados de tal forma que non puidese alcanzalos. O cántaro estivera cheo de auga, indubidablemente, pois tiña o seu interior tapizado de mofo verde. Sobre o prato non quedaba máis que un montón de po. Virginia axeonllouse xunto ao esqueleto, e, unindo as súas mans, púxose a rezar en silencio, mentres a familia contemplaba con asombro a horrible traxedia o segredo da cal acababa de ser revelado.
-Vaia! -exclamou de pronto un dos xemelgos, que fora mirar pola ventá, querendo adiviñar de que lado do edificio caía aquel cuarto-. Vaia! A antiga amendoeira, que estaba seca, floreceu. Vense admirablemente as follas á luz da lúa.
-Deus perdoouno! -dixo gravemente Virginia, erguéndose. E un magnífico resplandor parecía iluminar o seu rostro.