Poemas de Ramón Cabanillas.

Vento mareiro
- O galo negro.
Locindo a crista
como un sangrante casco guerreiro,
a ollada dura e alumeante,
o forte e áxil pescozo ergueito,
empolainado, calzada a espuela
co señorío dun cabaleiro,
en circo o rabo de longas prumas
cheas de escuros, limpos refrexos,
como un rei mouro por antre escravos,
solene, mudo, vibrante, teso,
vai antre as pitas do seu comando
o galo negro.
Da Terra asoballada - Meu carriño.
Meu amor de carreteiro!
Meu carriño!
O do eixo de ameneiro
e os canisos de sanguiño!
Lévame, meu carro, leva,
pola meiga terra nosa
que a miña alma saudosa
lonxe dela non se afai.
Lévame por onde escoite
a fala doce e sentida
antre bicos deprendida
no colo de miña nai!
Roda polos nosos eidos!
Anque hai lama no camiño
é a túa terra, meu carriño,
e a terra de meus avós!
Non collas pra chan alleo!
Non me leves a Castela
que non quero nada dela
xa que arrenegou de nós!
Vermello, leva coidado
co carriño,
que pode caír tumbado
no goio dun tremesiño!

C