Os outeiros de Seeonee parecían un forno. Pai Lobo, que pasara todo o día durmindo, espertou. Rañouse, bocexou e foi estirando unha tras outra as patas. Quería desprenderse de todo o sopor e a rixidez que se acumulara nelas. Nai Loba estaba botada. A súa cabeza gris repousaba, en sinal de cariño e protección, sobre os lobetos, catro animaliños indefensos e rechamantes. A Lúa brillaba en todo o seu esplendor nocturno fóra da cova.
-Ahuugr! -sentenciou Pai Lobo. É hora de saír de caza e xa estaba a punto de lanzarse pendente abaixo, cando se presentou á entrada da cova unha sombra miúda e furtiva; era ben visible a súa cola esponxosa. Empezou en ton penoso:
-Boa sorte xefe dos lobos. E que a mesma boa sorte sexa sempre cos teus fillos. Que poidan estar eternamente orgullosos dos seus fortes cairos.
Era o chacal, Tabaqui o lambepratos, o que así falou. Na India os lobos desprezan a Tabaqui por ser un contiñeiro. Sempre anda con contos e historias dun lado para outro. Tamén o desprezan pola súa dieta: despoxos e todo o que haxa minimamente aproveitable en calquera vertedeiro de lixo.
Desprezable si pero temible. Mais que calquera outro animal, cando a Tabaqui lle entra a loucura, esquece o seu medo e morde todo o que lle sae ao paso: cousas e animais. Son os momentos nos que ata o tigre non se atreve a vagar libremente pola selva. Preocúpalles ata o só pensamento de poder verse reducido eles mesmos a unha situación tan deplorable.
Porque, na Selva, a loucura é considerada como unha deshonra, a maior de todas. Nós sabemos que se trata da hidrofobia.
Pero eles danlle simplemente o nome de loucura.
-De acordo. Pasa e busca -dixo Pai Lobo, pero quero que saibas de antemán que non hai comida.
-A bo seguro que non a hai para un lobo - contestou Tabaqui, pero para un animal como eu ata un óso limpo é un excelente banquete.
Nós, o Pobo dos Chacais, non temos elección á hora de comer. Dirixiuse sen dilación cara ao fondo da cova.
Atopou un óso de gamo. Aínda tiña algo de carne adherida. Empezou a trituralo con fruición.
-Grazas por tan excelente comida -dixo relambéndose. Que fillos tan fermosos tes!
Como se adiviña neles a nobreza! Teñen uns ollos enormes. E que marabilla de xuventude a súa. Aínda que nada disto me debería estrañar. Os fillos dos reis son homes dende que nacen.
Tabaqui sabía de sobra que non axuda á boa crianza gabar os lobetos estando eles presentes. O descontento reflectíase na actitude de Nai Loba e da súa parella.
Tabaqui gardou silencio un momento como recreándose no mal que fixera. Logo, engadiu chuspindo as súas palabras:
-O Gran Shere Khan cambiou o seu territorio de caza. Estes outeiros serán a súa zona de caza durante as próximas semanas, ata que cambie a Lúa.
Shere Khan era o tigre que agora vagaba cerca do río Waingunga, a poucos quilómetros de distancia.
-Por que o fixo? Non o asistía ningún dereito -dixo furioso Pai Lobo. De acordo coa Lei da Selva, ninguén pode cambiar de territorio de caza sen previo aviso. Espantará a caza en quilómetros á redonda. E entón terei que traballar o dobre para atopar o alimento da miña familia.
-Non esquezamos que a súa nai sempre o chamou Lungri, o Coxo. Por algo sería -dixo Mai Loba en voz baixa. É coxo de nacemento.
Xamais foi capaz de matar outra cousa que animais domésticos. Por iso, ao sentirse perseguido polos campesiños ribeiráns do Waingunga, veuse ata aquí para causarnos mil problemas. Pola súa culpa non deixarán de revolver ata o último canto da Selva, no seu intento de atopalo e de matalo. Pero el marchará. E nós teremos que irnos lonxe cos nosos cachorros. Sabemos que estas festas rematan sempre co incendio da maleza.
Iso terémosllelo que agradecer a Shere Khan.
-Se queredes, como mostra de agradecemento, pódolle transmitir os vosos desexos -dixo Tabaqui.
-Fuxe de aquí miserable -berrou enfadado Pai Lobo. Fuxe de aquí e vaite cazar á sombra do teu amo. Xa fixeches a túa mala acción da noite.
-Tranquilo, xa me vou -dixo en ton insidioso Tabaqui. Aínda que realmente me podería aforrar traervos a noticia. Vós mesmos podedes oír dende aquí a Shere Khan ruxindo na espesura.
Pai Lobo escoitou atentamente. No fondo do val oíase esa especie de lamento seco, rabioso e renxeante que emite o tigre cando está xaxún de presa. E tenlle sen coidado que se decate do seu fracaso toda a Selva.
-Qué estúpido! Pensaría que aquí os gamos son como os pesados bois no
Waingunga.
-Coidado. Non é precisamente bois o que está a buscar. Busca ao home.
Volveuno rabioso o olor de home e búscao -dixo Nai Loba.
O lamento convertérase nun ronquido que parecía xurdir das entrañas da terra enchendo o universo enteiro. Era esa clase de ruído infernal que asusta aos leñadores, obrigados a durmir ao raso, e aos vagabundos. En ocasións fainos tolear de modo que, sen decatarse, bótanse ás fauces mesmas da fera.
-O home -dixo Pai Lobo abrindo as súas mandíbulas e ensinando as formidables filas de dentes. Que noxo! Esgotaría xa os escaravellos dos nosos campos e as ras dos nosos estanques para que, de súpeto, se lle ocorrera que lle apetece carne humana. E, ademais, no noso propio territorio. A Lei da Selva prohibe taxativamente a toda fera comer carne humana. Hai unha soa excepción: matar para ensinar os cachorros a facelo. Pero entón é tamén preceptivo que se faga fóra do territorio de caza da manda.
E hai unha razón moi poderosa para iso: matar un home trae como consecuencia segura que, tarde ou cedo, homes brancos invadan a Selva armados de fusís, acompañados por homes de cor equipados con todos os instrumentos capaces de producir o maior ruído. Na Selva todo é entón dor e sufrimento.
As feras saben que o home é o animal máis indefenso da natureza. Non é unha presa digna dun cazador que se prece de selo. E engaden -e é certo que os que afan comer carne humana son atacados pola sarna e perden pronto os dentes-.
O feroz ronquido foise facendo dunha grande intensidade. Rematou con ese ruxido inconfundible do tigre no momento do ataque.
Case enseguida Shere Khan ouveou dunha forma absolutamente impropia dun tigre.
-Fallou o seu golpe -comentou Nai Loba. Que pasa?
Pai Lobo avanzou uns pasos fóra da caverna.
Na maleza estaba Shere Khan a gruñir furiosamente, mentres se envorcallaba desesperado.
-Non pode ser mais estúpido! Ocorréuselle a idea xenial de saltar a barreira de lume preparada por uns leñadores. Queimouse as patas -dixo Pai Lobo malhumorado. E, claro, alí esta Tabaqui con el. -Hai algo que sobe polo outeiro -dixo Nai Loba orientando en aquela dirección os pavillóns das súas orellas. Debemos estar preparados.
Moi preto renxeron as matogueiras. Pai Lobo agachouse e apoiouse nos cuartos traseiros, presto a saltar. O que sucedeu a continuación foi algo extraordinario: o lobo saltou, lanzándose ao ataque contra algo descoñecido. E cando estaba en pleno salto, intentou deterse. O impulso levantouno, pero veu a caer case no mesmo sitio.
-Un home, dixo desgustado. Unha cría humana. Mira.
Atopouse fronte a el. Estaba apoiado lixeiramente nunha rama baixa. Era un neno moreno.
Apenas podía andar. Era precioso, apertado de carnes, fino nu unha criatura perfecta.
Xamais se presentara algo semellante ante a cova dun lobo. O neno mirouno e riuse tranquilamente, sen medo ningún.
-É iso un cachorro de home?- dixo Nai Loba. É a primeira vez que vexo un.
Tráemo.
Un lobo esta afeito a mover aos seus pequenos.
Lévaos dun lado a outro. Ata pode transportar un ovo na boca sen rompelo.
As dúas mandíbulas pecháronse sobre as costas do neno, que non sufriu a mínima rabuñadura.
Estaba perfectamente cando foi colocado entre os lobetos.
-Pequeno, nu e atrevido-, dixo con dozura Mai Loba. Mentres tanto, o neno empurraba como un cachorro máis para achegarse e sentir a calor da pel de Nai Loba. Mira, aliméntase cos demais. Así que esta é unha cría de home. Hei aquí unha loba que se vai vangloriar durante toda a súa vida de ter unha cría humana entre os seus fillos.
-Sei que na historia houbo casos semellantes. Pero nunca sucedeu algo parecido na nosa manda. Polo menos, ninguén o recorda -dixo Pai Lobo. Non ten pelo. E esta tan indefenso que se o golpease lixeiramente cunha pata, o mataría. E, non obstante, míranos sen medo.
A luz da Lúa iluminaba debilmente o interior da cova. De súpeto todo quedou ás escuras.
Shere Khan meteu a súa cabeza e parte do seu corpo na entrada. Tabaqui berráballe a noticia por detrás:
-Señor, estou seguro, meteuse aquí.
-Sentímonos honrados coa túa visita, Shere Khan - dixo Pai Lobo, aínda que os seus ollos expresaban a berros o contrario. Que desexas, Shere Khan?
-a miña presa só iso. Perseguía eu os seus pais.
Pero fuxiron abandonando o seu cachorro. Esíxocho.
Aínda brillaba nos ollos de Shere Khan a furia do seu fracaso e das súas queimaduras ao saltar por enriba da cacharela dos leñadores.
Dentro da cova estábase seguro. Pai Lobo sabíao moi ben. Nunca lograría Shere Khan pasar o seu gran corpo a través da boca de entrada. Tamén sabía que, se tiña que pelexar, non o faría comodamente. Tería que facelo encollido. Sería o mesmo que se dous homes intentasen pelexar metidos nun mesmo barril.
-Recórdoche que os lobos son un Pobo Libre- berroulle Pai Lobo. Só obedecen as ordes do xefe da súa manda. Nunca as dun pallaso desfigurado a brochadas, un cazador, como ti, de animais mansos. A cría de home é nosa. E se queremos, matarémola. Farémolo nós, non ti.
-Si queremos! Que linguaxe é esa na que alardeades da vosa capacidade de elección?
Polo touro que matei!, estou farto de seguir ulindo a vosa noxenta gorida. Reclamo a xustiza e o meu dereito. Non vos decatades de que vos está a falar Shere Khan?
O tigre ruxiu. O seu malestar encheu os cantos máis escuros da cova. Nai Loba separouse dos seus lobetos. Achegouse a Shere Khan. Os seus ollos brillaban como dous enormes e ameazantes lúas verdes.
Agora son eu, Raksha, o demo, quen che contesta. A cría humana é miña Lungri, totalmente miña.
Ninguén a matará. E ti verala correndo coa nosa manda, intregada, como os demais, ao risco da caza. E teño que advertir á súa señoría, fero cazador de núas crías, devorador de ras, matador de peixes, que ao final será esta cría humana quen o cace a vostede. Agora, apártese ou polo marabilloso e rapidísimo gamo que matei -eu non como gando famento como fan outros-, asegúrolle, señor fero e chamuscado, que o vou facer volver ao regazo da súa nai máis coxo aínda do que veu ao mundo. Fóra de aquí!
Pai Lobo mirou con aire de asombro. Recordou de pronto algo que tiña case esquecido: o día en que gañou nunha aposta de caza a Nai Loba e a outros cinco lobos. Cando a chamou demo, sabía o que se dicía. Non o fixo por galantería.
O mesmo Shere Khan se decatou de que sería capaz de loitar con Pai Lobo. Pero tiña todas as de perder se loitaba con Nai Loba.
Ela escollera unha posición marabillosa e Shere Khan sabía que pagaría coa súa vida unha loita con Nai Loba. Ela estaba disposta a chegar ata o final. Retirouse con enorme desgusto da boca da caverna. Ao verse libre berrou:
-Cada galo canta no pau máis alto do seu galiñeiro! Teño curiosidade por ver o que di a manda sobre este asunto. Criar cachorros humanos! Veredes como ao final o cachorro será meu, miserables ladróns.
Fatigada Nai Loba tombouse entre os seus lobetos.
Pai Lobo díxolle con aire preocupado:
-Aínda que procedan dun inimigo, hai moito de verdade nas palabras que nos botou á cara Shere Khan. A manda ten que estar decatada de todo. Hai que ensinarlle este
cachorro humano. Segues coa firme decisión de quedar con el?
-Quedar con el? -contestou como nun suspiro. Chegounos nu e de noite, abandonado e famento. E decatácheste de que, a pesar de todo, non tiña medo. Mira como manda nos seus irmáns. Botou a un lado un dos meus fillos. E ese miserable carniceiro coxo quería matalo e fuxir logo ao Waingunga. Despois, en xusta vinganza, virían os campesiños a sacarnos dos nosos cubís.
Por suposto que quedarei con el. E ti cágado, estate quieto. Chegará un tempo,
Mowgli -ese será o teu nome en diante, gran personaxe-, en que non soamente non te deixarás cazar por Shere Khan, senón que o cazarás ti a el.
A Lei da Selva é clara: calquera lobo, cando casa, pode deixar a súa manda. Pero en canto nacen os cachorros e
poden sosterse en pé, o pai debe levalos ao Consello. Así, os demais lobos poderán identificalos. Despois os lobetos poden correr por onde queiran.
E non hai causa ningunha que exima de culpabilidade ao lobo que antes de que os cachorros sexan capaces de matar un gamo, de morte a algún deles. Buscaráselle ata a fin do mundo e imporáselle a pena capital. É evidentemente xusto.
Pai Lobo esperou a que os cachorros fosen capaces de correr. Entón, a noite en que se reunía toda a manda, colleunos, xunto con Mowgli e Nai Loba, e levounos á Rocha do Consello. Era un cume rochoso, cheo de seixos.
No espazo podíanse reunir, ben gorecidos, ata cen lobos. Alí estaba Akela, o Lobo Gris, enorme e solitario, botado sobre a súa pedra de presidente. A forza e a habilidade levárano a xefe da manda.
Debaixo del había ata corenta lobos de toda idade e pelaxe: os fortes, que o habían
demostrado cazando en solitario un gamo, e os que só podían presumir das súas futuras fazañas.
O Lobo Solitario era o guía de todos eles dende había un ano. Xa era lenda o que caera, sendo novo, por dúas veces nunha trampa.
E que noutra ocasión fora mallado ata ser dado por morto. Así pois, tiña sobrados motivos para coñecer o que eran os homes. Pouco se falou naquela reunión. Os lobetos armaban un barullo enorme. De vez en cando, un dos lobos vellos achegábase a un cachorro, mirábao coa maior atención e volvíase ao seu sitio. E todo iso se facía en perfecto silencio. Logo, a nai achegaba o seu lobeto ao círculo para que, á luz da Lúa, todos os lobos puidesen ver perfectamente o seu cachorro.
Akela, dende a súa rocha, berraba:
-Xa sabedes o que di a Lei. Lobos mirade ben.
E as nais, nerviosas e preocupadas, insistían no que Akela dixera:
-Lobos, mirade ben, mirade ben.
Ao final, momento en que Nai Loba sentiu un calafrío, Pai Lobo empurrou cara ao centro do claro a Mowgli, a Ra. O cachorro humano sentou e sorriu ao mesmo tempo que xogaba despreocupado con algúns seixos que brillaban á luz da Lúa.
Akela, sen poñer demasiada atención nin levantar a cabeza, continuou a súa cantilena: Mirade ben.
Oíuse un ruxido detrás das rochas. Era Shere Khan que berraba:
-O cachorro humano é meu. Dádemo. Nada ten que ver co Pobo Libre dos lobos.
Akela non fixo un só movemento e continuou berrando:
-Mirade ben, lobos. Ten algo que ver o Pobo Libre co que veña dalguén alleo a el? Mirádeo ben.
Oíuse claramente un coro de gruñidos. Un lobo duns catro anos fíxose eco da pregunta de Shere Khan e dirixiuse a Akela:
-Que ten que ver o Pobo Libre cunha cría humana?
Hai unha Lei da Selva que di que cando aparezan dúbidas sobre o ingreso dun lobo na manda, o seu dereito ten que ser defendido polo menos por dous conxéneres que non sexan os seus pais.
-Quen defende os dereitos deste cachorro?- preguntou Akela. Quen entre os
membros do Pobo Libre fala no seu favor?
Hai un animal doutra especie, o único, que pode tomar parte no Consello da manda. O oso sempre con sono.
É o encargado de ensinar aos lobatos a Lei da Selva. Baloo, con moitos anos ás súas costas, pode ir por tódalas partes. A ninguén estorba. Só come noces, raíces e mel. Ergueuse sobre as súas patas traseiras e dixo:
-O cachorro humano? Quero falar no seu favor. Que mal pode facernos? Non son un brillante orador, pero penso que debe ser integrado totalmente na manda. Eu encargareime de ensinalo.
-É preciso que agora fale outro -dixo Akela.
-Xa falou Baloo, o mestre dos nosos lobetos. Quen segue no uso da palabra?
En aqueles momentos deslizouse cara ao centro do círculo unha sombra. Era Bagheera, a pantera negra, dun negro de tinta dende a cabeza á cola. A luz facía augas na súa brillante pel.
Todo o mundo a coñecía. E era temida e respectada.
Reunía en si a astucia de Tabaqui, a insolencia dun búfalo salvaxe e a fereza de
un elefante ferido. Pero a súa voz era doce como o mel e a súa pel máis suave que a plumaxe.
Akela -dixo como nun murmurio-, e tamén todos vós que pertencedes ao Pobo Libre.
A que non teño nin voz nin voto nas vosas asembleas. Pero veño a recordarvos que hai
unha Lei na Selva que outorga a posibilidade de comprar un cachorro por un prezo xusto, salvo no caso de que o cachorro se fixera merecedor da pena de morte. E nada di a Lei sobre quen pode ofertar para que a compra se faga efectiva. Estou ou non na verdade ao interpretar a Lei?
-Está ben - dixeron os lobos novos, sempre famentos. Que fale Bagheera. Está claro que pode poñer un prezo ao cachorro. É o que di a Lei.
-Fala - berraron á vez un montón de voces.
-Penso que é unha vergoña matar un cachorro nu. Creo que vos pode ser moi útil para a caza. Baloo falou xa na súa defensa. Ao que el dixo engado eu agora a oferta dun touro, un animal enorme que acabo de matar e que está cerca de aquí. O touro pola cría de home, segundo a Lei. Estades de acordo?
Seguiu un confuso clamor que dicía:
-Non é un problema. De tódolos xeitos, vai morrer en canto cheguen as chuvias. E se logra pasar o inverno, abrasarano os raios do sol.
Unha ra como esta non pode prexudicar á manda. Que sexa un máis entre nós. Bagheera, onde está o touro? Aceptamos a túa proposta.
Entón volveu oirse o ladrido penetrante de Akela, que apremaba:
-Mirádeo ben! Mirádeo ben! lobos da manda. Mowgli estaba tan entretido nos seus xogos que non puxo atención cando un a un se lle foron achegando os lobos. Afastáronse todos en busca do touro morto. Quedaron sós Akela, Bagheera, Baloo e a familia de Mowgli.
A noite repetía os ruxidos de Shere Khan.
Estaba rabioso. Outra vez negáraselle a presa.
-Amigo, roxe canto queiras -díxolle insolentemente Bagheera-. E acórdese a súa señoría do que nestes momentos lle digo: chegará un día en que esa cousa que ten aí diante nua a fará ruxir, pero dun xeito ben distinto.
-Obramos sabiamente- dixo Akela.
Co tempo os homes fanse moi prudentes.
Pódenos ser de grande utilidade para a caza.
-Si -ratificou Bagheera-. Pode sernos de grande utilidade. Ninguén é xefe da manda para sempre.
Akela pensou profundamente nun feito que co tempo debía producirse: empezaríanlle a faltar as forzas. Sería considerado un elemento inútil e condenaríano a morte. Outro sucederíalle; e así se continuaría o ciclo indefinidamente.
-Lévao -díxolle a Pai Lobo-. Ensínalle todo o que debe saber un da nosa raza.
E esta é a historia de como Mowgli entrou a formar parte da manda dos lobos Seeonee.
O seu rescate foi un touro e o seu grande defensor, Baloo.