Este exercicio consta de dúas partes: primerio deberás localizar os recursos estilísticos; despois, interpretar os símbolos.
A alma é unha roseira
frorecida, cuaxada
de rosiñas vermellas
e de rosiñas brancas.
Alegrías e penas
son o vento que pasa;
ás veces como un bico,
ás veces trebonada.
Unha bágoa que surde,
unha risa que estala…
son rosiñas que caien
da roseira da alma!
Miña nai que me arrola,
un amor que me chama,
a esterlina da groria
no sendeiro da espranza…
Cando a vida comeza
¡cántas rosiñas brancas!
Un filliño que morre,
un amor que se apaga,
a ilusión que se afoga
no remuíño das ágoas…
¡Cantas rosas vermellas
ó mediar a xornada!
Xa son vello, e o vento,
vento de trebonada,
desfollóume a roseira,
a roseira da alma.
Pero deste dor da Terra
ferida e esclavizada…
¡qué rosiña vermella!
¡cómo doi! ¡cómo sangra!
Cabanillas, Da terra asoballada