# 3-fonetica/repaso_do_acento_diacrtico.html

Repaso do acento diacrítico

- Fonética e fonoloxía
- A lingua escrita e a lingua oral
  - O alfabeto galego
  - Para saberes máis
    - A arbitrariedade do código
- Sistema fonolóxico galego
  - Comproba os teus coñecementos
- Sistema vocálico
  - Competencia básica
    - Aprende e practica
    - Autoavaliación
  - Repaso do acento diacrítico
    - Exercicios de acentuación diacrítica
  - Competencia media
    - Exercicio de acentuación diacrítica (repaso)
  - Competencia alta
    - Repaso: Verbos con alternancia vocálica no radical
    - Exercicios timbre vocálico 1
    - Exercicio timbre vocálico 2
    - Acentuación diacrítica
- Sistema consonántico
  - Competencia básica
  - Competencia media
    - Autoavaliación
  - Competencia alta
    - Comproba os teus coñecementos
    - Practica e aprende
  - Autoavaliación de fonética e fonoloxía
  - Exercicios globais

« Anterior | Seguinte »

# Repaso do acento diacrítico

## O acento diacrítico

Emprégase o acento gráfico con función diacrítica para distinguir palabras homógrafas (que se escriben igual) que non sexan homófonas.

(As palabras homófonas son as que se pronuncian igual, p.ex., balor e valor)

Cando dúas palabras poidan confundirse, pónselle acento á que ten vogal aberta ou á que é tónica (por exemplo: bóla , bola de pan).

## Repasa as seguintes parellas

Á: contracción da preposición a + artigo a ( Vou á Coruña).

Extremidade de paxaro. partes dunha á de paxaro.

A: preposición, artigo feminino singular (Fun a Fisterra/ Achégame a vasoira).

Ás: contracción da preposición a + artigo as (Gústame xogar ás cartas).

Extremidade de paxaro (plural): O paxaro ten as ás rotas.

e mais carta da baralla. (Tocoume o ás de copas na primeira man).

As: artigo feminino plural (Como arrecenden as galanas...!)

Bésta: arma composta dun arco flexible que serve para lanzar flechas. (O besteiro do rei fabrica as béstas e as flechas con madeira de teixo).

B esta:denominación xenérica para referirnos a calquera animal, especialmente os salvaxes. (Comportouse coma unha besta, non paraba de ornear).

Bóla (corpo esférico): acento diacrítico para diferencialo de

Bola/ bolo (de pan): a bola ou rosca ten un burato no medio, o bolo, molete ou fogaza, non.

Cá: contracción da conxunción comparativa ca + o artigo a (É máis grande cá miña casa).

Ca: conxunción comparativa (Teño máis libros ca ti).

Cás: contracción da conxunción comparativa ca + o artigo as (Son máis grandes cás nosas casas).

Chá: terreo chan (Manuel María era da Terra Chá).

Chás: terreo chan (en plural) (Antano botabamos centeo nas chás).

Có: contracción da conxunción comparativa ca + o artigo o (Es máis espelido có teu irmán).

Cós: contracción da conxunción comparativa ca + o artigo os (Quérelle máis ós meus cós teus amigos).

Cómpre: é preciso (p3); acento diacrítico. (Cómpre obedecer as normas).

Compre: verbo comprar, mercar (Non é preciso que compren nada).

Cómpren: é preciso (p6); acento diacrítico. (Cómpren moitas horas de estudo para aprobar este exame).

Dá: verbo dar (p3). (Nunca dá feito o traballo a tempo). // da = contracción da preposición de + artigo a: Veño da Laracha.

Dás: verbo dar (p2). (Dásme un chicle?) // das (Dáme das outras).

Dó: Nota musical. (Dó, Re, Mi, Fa, Sol...) // do (Veño do fútbol)

Sentimento de pena, dor. (Dáme moita dó velo nese estado de angustia).

É: p3 do presente de indicativo do verbo ser. (É máis forte ca min). // E= coxunción (Fas e desfas ó teu xeito).
Fóra: adverbio de lugar (Botoume fóra da estrada adrede).// Fora=verbo ser (Se fora el de viaxe comigo, saberíalo).

Má: sinónimo: mala. Más: sin. Mala (plural)

Máis : adverbio de cantidade (Queres máis café?) // mais= pero; (Precisaba cartos para o aluguer, mais non os tiña) // conxunción "e" (Xoán mais eu imos de compras).

Nó: corda entrelazada, resultado de atar. (Aprendín a facer nós de mariñeiro).

No: Contracción da preposición en+ artigo o:(Espérote no ximnasio).

Nós: pl. de nós (Cantos nós lle fago a esta corda?). Pronome persoal tónico 1ª persoa plural (Nós fixemos a empanada e eles non nos deixaron nada).

Nos: pronome átono. (Eles non nos deixaron nada).

Ó: contracción da prep. a + artigo o. Tamén se pode escribir "ao" (Vou ó/ao cine de cando en vez).

Ós: contracción da prep. a + artigo os. Tamén se pode escribir "aos" (Dálle de beber ós/aos paxariños).

Óso: osamenta, acentuación diacrítica. (Rompín un óso do dedo). // Oso: animal plantígrado.

Pé: extremidade do corpo, acentuación diacrítica. (Teño os pés doloridos).

Pe: letra P.

Póla: ramificación da árbore, acentuación diacrítica. (Gabeou pola póla da cerdeira e apañou moitas cereixas).

Pola: ave . (A pola nova xa ten pitiños).

Pór : verbo poñer. (Debes pór en orde os teus asuntos).

Por: preposición. (Fun de paseo pola vila)

Présa: estar apurado. (Non podo quedar, levo présa) // Presa: encoro. (Choveu tanto que a presa rebordou)

Presa: botín; peza que se obtén no exercicio da caza. (Foi presa do pánico).

Sé: (lat. Sedem) lugar eclesiástico: capital da Diócese.

Só: soidade. (Gústame estar só). // So= debaixo de (Somete ben as sabas na cama).

Té: infusión (Non te molestes en facer té, xa sabes que devezo polo café)

Vén: verbo vir, p3 ( El non vén connosco?) // ven: verbo ver, p6. (Ven ben?)

Vés: verbo vir (Vés ou non?) // ves: verbo ver, p2. (Ves algo?).

Vós: pronome persoal tónico 2ª persoa plural (Fostes vós os que petastes á porta?).

« Anterior | Seguinte »