Contan que na carpintaría houbo unha vez unha estraña asemblea. Foi unha reunión de ferramentas para arranxar as súas diferenzas.
O martelo exerceu a presidencia, pero a asemblea lle notificou que tiña que renunciar. A causa? Facía demasiado ruído!. E ademais, pasábase o tempo golpeando.
O martelo aceptou a súa culpa, pero pediu que tamén fose expulsado o parafuso; dixo que había que dalo moitas voltas para que servise de algo.
Ante o ataque, o parafuso aceptou tamén, pero a súa vez pediu a expulsión da lixa. Fixo ver que era moi áspera no seu trato e sempre tiña friccións cos demais.
E a líxa estivo de acordo a condición de que fose expulsado o metro que sempre se pasaba medindo os demais segundo a súa medida, coma se fose o único perfecto.
Niso entrou o carpinteiro, púxose o mandil e iniciou o seu traballo.
Utilizou o martelo, a lixa, o metro e o parafuso.
Finalmente, a ruda madeira inicial converteuse nun fino moble.
Cando a carpintaría quedou novamente soa, a asemblea continuou a deliberación.
Foi entón cando tomou a palabra o serrón, e dixo:
- Señores, quedou demostrado que temos defectos, pero o carpinteiro traballa coas nosas cualidades. Iso é o que nos fai valiosos. Así que non pensemos xa nos nosos puntos malos e nos concentremos na utilidade dos nosos puntos bos.
A asemblea atopou entón que o martelo era forte, o parafuso unía e daba forza, a lixa era especial para afinar e limar asperezas e observaron que o metro era preciso e exacto.
Sentíronse entón un equipo capaz de producir mobles de calidade.
Sentíronse orgullosos das súas fortalezas e de traballar xuntos.
Anónimo