2.5.3 Outros textos de autores galegos do século XX

OS SEÑORES DA TERRA

Tripou o cabalo pola canella, e chégou unha rara figura de home fracote, escanabouzado, xordo de comenencia e pitarroso de ollos [...] O recaudador. Pola porta da Pedreira metíase todo o mundo: as arroiadas, os cás famentos, os labregos, os pedichós. Unha noite tamén entróu o lobo e metéuse na corte das ovellas. A fidalga recibiu ó home cunha curtesía de quen teima cobrir a vergonza íntema. Ben se decataba il da falta de cartos. Naquil tempo, a idea de Estado comezaba a facer forza na aldea. Astra entón gobernaban potenzas antergas, visibres, presentes. O poder estaba representado por monxes e cregos, por fidalgos cobradores e comedores, mais ó tempo cheos de confianza cos paisanos. Moito tardóu a idea abstracta do Estado en se sentir nos eidos. Daquela entraba no pazo o Estado na persoa dun novo tipo, nin labrego nin señor. Co tempo, os recadadores fixéronse señoritos.

Ramón Otero Pedrayo: Os camiños da vida (1928)

«Ti dis Galicia é ben pequena. Eu dígoche: Galicia é un mundo. Cada terra é coma se fose un mundo enteiro. Poderala andar en pouco tempo do norte para o sur, do leste para u oeste noutro tanto; poderala andar outra vez, mais non a has dar andado. E de cada vez que a andes, has atopar cousas novas e outras has botar de menos. Pode ela ser pequena en extensión; en fondura, en entidade, é tan grande como queiras, e desde logo, moito meirande de como ti a ves […]. Do grandor do teu espírito depende todo: canto máis pequeno sexa, máis terra precisará. Se o teu pensar é fondo, a túa terra, para ti, non terá cabo, nela estará o mundo todo con todos os seus climas. Se o teu pensar se detén na codia das cousas non digas tampouco Galicia é ben pequena. Es ti, que endexamais poderás concibir nada grande.»

Vicente Risco: Leria (ensaio)

O ESCUDO O escudo de Galiza leva na parte central un cáliz que simboliza a lenda do San Grial. E arredor do cáliz, sete cruciñas en procesión. ¡As sete vellas provincias que tiña a nosa nación! O cáliz garda o misterio do vello credo druída: "SE NON TEMOS LIBERDADE, ¿DE QUE VALE A NOSA VIDA?" As sete cruces, estrelas do Setestrelo a alumar todas as roitas da terra e os camiños do mar. O noso escudo galego di dun pasado lonxán, ¡ouh Galiza nación celta, filla do pai Breogán...!		¡Amor, eterna inquedade, pon nos meus beizos doídos o cáliz da Saudade! ¡Dáme a divina tristeza da nave que vai sen rumbo sobre do mar da incerteza! ¡Dáme o segredo choído de ser roseira sen rosas e cantiga sen sonido! ¡Dáme o doce desespero de non saber se me quere morréndome do que a quero Dáme a sagra vaguidade de ir tecendo a miña vida con soños de eternidade!
Manuel María: As rúas do vento ceibe		R. Cabanillas: A rosa de cen follas (1927)