A comunicación persoal

- A comunicación persoal
- 1 - Introdución
- 2. Secuencia de contidos e actividades en lingua galega
  - 2.1 Comunicación oral
    - 2.1.1 Faladoiro. Asociciacións veciñais
  - 2.2 Comunicación escrita
    - 2.2.1 A instancia (aspectos teóricos)
    - 2.2.2 Exemplo de instancia
    - 2.2.3 O recurso (aspectos teóricos)
    - 2.2.4 Exemplo de recurso
  - 2.3 Coñecemento da lingua
    - 2.3.1 Variedades xeográficas da lingua (aspectos teóricos)
    - 2.3.2 Estilo directo e indirecto (aspectos teóricos)
    - 2.3.3 A outra banda do Íberr
  - 2.4 Lingua e sociedade
    - 2.4.1 Variedades sociais da lingua. Rexistros (aspectos teóricos)
    - 2.4.2 Situacións comunicativas
  - 2.5 Educación literaria
    - 2.5.1 A literatura galega no século XIX. Precursores e Rexurdimento (aspectos teóricos)
    - 2.5.2 Lecturas pertencentes ao século XIX
    - 2.5.3 Os pinos (Himno galego)
- 3. Secuencia de contenidos y actividades en lengua castellana
  - 3.1 Comunicación oral
    - 3.1.1 La entrevista de trabajo
  - 3.2 Comunicación escrita
    - 3.2.1 Textos jurídicos y administrativos (aspectos teóricos)
    - 3.2.2 Ejemplo de disposición legal
    - 3.2.3 Ejemplo de contrato
  - 3.3 Conocimiento de la lengua
    - 3.3.1 La oración simple (aspectos teóricos)
  - 3.4 Educación literaria
    - 3.4.1 La literatura castellana en el siglo XIX. El Romanticismo (aspectos teóricos)
    - 3.4.2 José Zorrilla: Don Juan Tenorio
    - 3.4.3 Rimas de Bécquer
    - 3.4.4 Lectura de textos en prosa del siglo XIX
- 4. Resumo de contidos
  - 4.1 Contidos en lingua galega
  - 4.2 Contenidos en lengua castellana
- 5. Exercicios de autoavaliación
- 6. Glosario
- 7. Bibliografía e recursos

« Anterior | Siguiente »

# 2.3.2 Estilo directo e indirecto (aspectos teóricos)

- Estilo directo. É o feito de reproducir o dito por alguén literalmente, dicindo xusto as mesmas palabras; é como se fixeramos unha cita textual e, polo tanto, a mensaxe irá entre comiñas. Exemplos:

- Ana dixo: "onte fun ao médico".

- Marta pensou: "hoxe esquecín outra vez o meu libro".

- Brais berrou: "aquí non se escoita!".

Como ve, as expresións en estilo directo introdúcense mediante verbos de lingua (dicir, murmurar, berrar...) ou de pensamento (pensar, cavilar, reflexionar, matinar, etc.)

- Estilo indirecto. Mais tamén temos a posibilidade de dicir o mesmo sen utilizar exactamente as mesmas palabras que empregou o emisor. Este é o estilo indirecto. Exemplos:

- Ana dixo que fora ao médico o día anterior.

- Marta pensou que ese día esquecera outra vez o seu libro.

- Brais berrou que nese sitio non se escoitaba.

Este procedemento é idéntico nas dúas linguas do ámbito. Os trazos máis característicos de cada un dos estilos son os seguintes:

  Estilo indirecto | Estilo directo
  Un narrador cóntanos a conversa mantida entre dous ou máis interlocutores. | Reproduce literalmente a conversa entre dous ou máis personaxes.
  Para dar cohesión e sentido, utilízanse certos recursos: oracións unidas mediante verbos e enlaces (dixo que..., sabía que...); conectadores que unen parágrafos ou ideas (en fin, pero...); nalgunhas ocasións utilízanse formas verbais en tempos distintos aos da conversa directa (exemplo: El dixo que tiña que facer iso). | Representa na lingua escrita as mesmas palabras e entoacións da conversa, utilizando recursos como: a raia (—) para indicar que fala un personaxe ou o nome do personaxe directamente; entre parénteses póñense as aclaracións sobre o carácter ou movementos do personaxe; os signos e interrogación, exclamación...

« Anterior | Siguiente »

Obra colocada bajo licencia Creative Commons Attribution Non-commercial Share Alike 3.0 License