A publicidade

- A publicidade
- 1 - Introdución
- 2 - Secuencia de contidos e actividades en lingua galega
  - 2.1 Comunicación oral e escrita
    - 2.1.1 A publicidade nos medios de comunicación escritos (aspectos teóricos)
    - 2.1.2 Xuventudegaliza.net
  - 2.2 Comunicación escrita
    - 2.2.1 Características da linguaxe nos medios de comunicación (aspectos teóricos)
    - 2.2.2 Movendo masas
  - 2.3 Coñecemento da lingua
    - 2.3.1 A acentuación das palabras (aspectos teóricos)
    - 2.3.2 Revisión das clases de palabras: o verbo (aspectos teóricos)
    - 2.3.3 Que me queres, amor?
  - 2.4 Educación literaria
    - 2.4.1 A literatura galega na época medieval (aspectos teóricos)
    - 2.4.2 Lectura de textos literarios medievais
  - 2.5 Lingua e sociedade
    - 2.5.1 Historia da lingua galega (aspectos teóricos)
- 3 Contenidos y actividades en lengua castellana
  - 3.1 Comunicación oral
    - 3.1.1 La frase publicitaria
    - 3.1.2 Yo soy aquel negrito del África tropical
  - 3.2 Comunicación escrita
    - 3.2.1 La publicidad según el objetivo
  - 3.3 Conocimiento de la lengua
    - 3.3.1 Revisión ortográfica: acentuación (aspectos teóricos)
    - 3.3.2 Revisión de las clases de palabras: pronombres y verbos (aspectos teóricos)
    - 3.3.3 Revisión de la oración simple: clases de sintagmas (aspectos teóricos)
    - 3.3.4 Boicot a la reunión sobre el racismo
  - 3.4 Educación literaria
    - 3.4.1 La literatura medieval en lengua castellana (aspectos teóricos)
    - 3.4.2 Lectura de textos literarios medievales
- 4. Resumo de contidos
  - 4.1. Resumo de contidos en lingua galega
  - 4.2 Resumen de contenidos en lengua castellana
- 5. Exercicios de autoavaliación
- 6. Apéndice
- 7. Solucionarios
  - 7.1 Solucións das actividades en lingua galega
  - 7.2 Solución de las actividades en lengua castellana
  - 6.3 Solucións dos exercicios de autoavaliación
- 8. Bibliografía e recursos

« Anterior | Siguiente »

# 4.1. Resumo de contidos en lingua galega

Resumo de contidos en lingua galega

Bloque de comunicación oral

A publicidade é unha forma de comunicación baseada na divulgación de anuncios (maioritariamente de carácter comercial), co obxectivo de atraer posibles compradores, espectadores, usuarios, etc.

- Obxectivo fundamental é convencer o receptor mediante recursos como:

- Chamar a atención do receptor.

- Espertar o seu interese (motivar).

- Crearlle desexo e, consecuentemente, influír sobre a súa conduta.

- Conducilo á acción (compra do produto).

- Elementos que interveñen na comunicación:

- Emisor: quen elabora e transmite a información.

- Receptor: quen recibe e interpreta esa información.

- Canle: medio físico polo que se transmite a mensaxe.

- Código: é un sistema estruturado de signos mediante o cal se constrúe a mensaxe.

- Contexto: o conxunto de factores lingüísticos e extralingüísticos necesarios para comprender axeitadamente.

- Funcións e finalidade da publicidade

- Informativa (orientar o consumidor),

- Económica (é un dos piares da sociedade de consumo)

- Financiadora (facilita e permite a subsistencia dos medios de comunicación e de moitas actividades deportivas, artísticas, sociais...).

Bloque de comunicación escrita

Estilo e características da linguaxe nos medios de comunicación: as catro regras da linguaxe xornalística son:

- Claridade.

- Brevidade.

- Obxectividade.

- Orde lóxica na oración: suxeito + verbo + complementos.

As características da linguaxe xornalística son moi definidas no uso das clases de palabras:

- Emprego de substantivos concretos e precisos.

- Emprego de adxectivos valorativos denota subxectivismo por parte do redactor.

- Recoméndase que os verbos vaian en voz activa e en modo indicativo. Prefírense os tempos en presente para dar sensación de actualidade.

- Tendencia ao clixé, isto é, á utilización de frases feitas e lugares comúns, que fan máis familiar o estilo para os posibles lectores.

- As características da sintaxe na linguaxe xornalística:

- Frases curtas.

- Poucos nexos.

- Parágrafos curtos.

Bloque de coñecemento da lingua

Regras de acentuación en galego

- Palabras agudas (cando a sílaba tónica é a última). Levan acento gráfico ou til cando son polisílabas (máis dunha sílaba) e rematan en vogal, en vogal + n ou en vogal + s.

- Non levan acento gráfico cando son monosílabasnin cando acaban en ditongo decrecente (seguido ou non de n ou s): a mei, a mou, se guiu...

- Graves (cando a sílaba tónica é a penúltima). Levan acento gráfico cando rematan en consoante distinta de –n ou –s.

- Esdrúxulas: cando a sílaba tónica é a antepenúltima. Levan sempre acento gráfico.

- Hiatos:acentúanseas vogais i, u tónicas cando van inmediatamente antes ou despois dunha vogal átona: acentúo, aínda, baúl, caída, egoísmo.

- O til diacrítico. Utilízase o til diacrítico para diferenciar na escrita dúas palabras homógrafas (que se escriben igual pero que teñen distinto significado ou función).

Bloque de educación literaria: Introdución á literatura

A lírica galego-portuguesa desenvolveuse na Idade Media, fundamentalmente entre os séculos XII e XIV,[] en galego-portugués. Foi cultivada tamén por poetas doutros lugares da Península Ibérica (como Afonso X o Sabio, autor das Cantigas de Santa María, tamén en galego-portugués).

Dous dos seus xéneros principais, as cantigas de amor e as cantigas de escarnio, teñen a súa orixe na literatura dos trobadores provenzais.

- Xéneros principais:

- Cantigas de amigo.

- Cantigas de amor.

- Cantigas de escarnio e maldicir.

- Os cancioneiros: Cancioneiro de Ajuda (c.1280), Cancioneiro Colocci-Brancuti (tamén coñecido como Cancionero da Biblioteca Nacional) e o Cancioneiro da Biblioteca Vaticana.

- O monumento máis importante da lírica relixiosa en galego-portugués son as Cantigas de Santa María, de Afonso X el Sabio.

- Autores máis importantes: Airas Nunes (s. XIII), Bernal de Bonaval (s. XIII), Mendinho (s. XIII-XIV), Martín Codax (s. XIII-XIV), Don Denís.

« Anterior | Siguiente »

Obra colocada bajo licencia Creative Commons Attribution Non-commercial Share Alike 3.0 License