Textos argumentativos

- Textos argumentativos
- 1 Descrición da unidade didáctica
- 2.Secuencia de contidos e actividades en lingua galega
  - Comunicación oral
    - 2.1 Argumentación e disputas na cultura tradicional: as regueifas
  - Comunicación escrita
    - 2.2 Textos argumentativos (aspectos teóricos)
    - 2.3 O conservatorio de música
    - 2.4 As causas da fame
    - 2.5 A poboación xuvenil no mercado de traballo
  - Coñecemento da lingua
    - 2.6 Normas ortográficas: o uso do r /rr . O grupo nh (aspectos teóricos)
    - 2.7 Clases de palabras: os adverbios, as preposicións e as conxuncións (aspectos teóricos
  - Educación literaria
    - 2.8 O ladrón de palabras
    - 2.9 Principais subxéneros literarios (aspectos teóricos)
    - 2.10 A traxedia de Macbeth
- 3. Contenidos y actividades en lengua castellana
  - Comunicación oral
    - 3.1 La cara oscura de la luz
    - 3.2 Las exposiciones orales planificadas (aspectos teóricos)
  - Comunicación escrita
    - 3.3 Textos argumentativos (aspectos teóricos)
    - 3.4 La prohibición de fumar
    - 3.5 Mercado editorial
  - Conocimiento de la lengua
    - 3.6 Normas ortográficas (aspectos teóricos)
    - 3.7 Clases de palabras: adverbios, preposiciones y conjunciones en castellano (aspectos teóricos)
    - 3.8 Soy leyenda
  - Educación literaria
    - 3.9 La botellita de cristal
    - 3.10 Llanto por Ignacio Sánchez Mejías
  - Lengua y sociedad
    - 3.11 El periodismo (aspectos teóricos)
- 4. Resumo de contidos
  - 4.1 Contidos en lingua galega
  - 4.2 Contenidos en lengua castellana
- 5.Exercicios de autoavaliación
- 6. Solucións as actividades propostas
- 7. Bibliografía e recursos

« Anterior | Siguiente »

# 2.8 O ladrón de palabras

## Actividade de lectura

Era un país hai moito tempo no que as palabras eran valiosas como o pan ou a auga, como en todos os países do mundo.

Un día chegou un estranxeiro e parou a falar cunha muller nun camiño. Aquel home levaba un coitelo ao cinto e un dente de ouro. Estiveron falando e falando e, nun momento dado, o estranxeiro fixo así coa man e rouboulle unha palabra á muller e saltou ao cabalo e marchou a galope.

O ladrón de palabras seguiu galopando até que chegou a unha aldea. Alí entrou nunha pousada e púxose a falar cun médico que viña de curar un enfermo. O ladrón sacou unha moeda de ouro e dixo:

—Cámbioche esta moeda de ouro polas tres últimas palabras que acabas de dicir.

O médico dixo que non. As palabras non son miñas, que son de moita outra xente. Mais o ladrón de palabras agardouno no bosque e púxolle na gorxa o coitelo e rouboulle aquelas tres palabras sen perder o sorriso dourado.

Ao día seguinte o ladrón chegou a unha cidade e entrou nun pazo. Nunha man levaba unha bolsa con ouro e noutra, unha bolsa con palabras. Díxolle ao señor mostrándolle o ouro:

—Mércoche todas as palabras que pronunciaches hoxe.

—Non —dixo o nobre—, as palabras non se venden.

Mais o estranxeiro ameazouno co coitelo e rouboullas unha a unha.

Máis adiante, o ladrón de palabras asaltou un home que viaxaba a cabalo. Era un poeta especialista en cancións de amor. O ladrón sacou a daga e díxolle:

—As palabras ou a vida.

O poeta respondeu:

—As palabras non son miñas, son do meu pobo. Eu nunca as vendería.

Mais o ladrón de palabras foi contra el e arrincoulle as palabras do corazón.

Axiña correu a voz por todo o país de que lles estaban roubando as palabras. E moita xente botou man das armas para defendelas. Cóntase que, de entre toda a xente da vila, os que mellor protexeron as palabras foron os labregos coas gadañas e as fouciñas, e os mariñeiros, cos coitelos e os arpóns. E que as mulleres máis valentes as escondían nas faldriqueiras ou nas camisas de liño.

Mais o ladrón de palabras continuou roubándolles as palabras mesmo ás nenas que aprendían a ler e aos nenos que ían mercar zapatos. E aos mestres nas escolas e aos avogados que sabían de leis. E pouco a pouco aquel país seguiu perdendo moitas das súas palabras e foise facendo día a día cada vez máis pobre porque era o país ao que lle roubaban as palabras.

Dise que a xente para protexer as palabras e gardalas en segredo mesmo as deixou de escribir. E que por medo ao ladrón de palabras moitas persoas, desconfiadas, durante séculos só pronunciaban as súas palabras coa familia ou entre xente amiga.

Así pasaron os anos e cóntase que naquel país aínda hai xente que segue tendo medo do ladrón de palabras. E hai quen di que ás veces o ladrón segue aparecendo nunha parada de bus ou nunha floraría ou nunha escola cunha bolsa e un coitelo e un sorriso cun dente de ouro.

Sende, Sechu, Made in Galiza, Galaxia, Vigo, 2007

Actividades propostas

S15. Lea o relato O ladrón de palabras e responda as cuestións:

- Cal é o tema principal do texto?

- Este relato divídese en tres partes diferenciadas: presentación, nó e desenlace. Márqueas e delimíteas no texto. De que se nos fala en cada unha das partes? Hai algún tipo de relación entre elas? Por que?

S15.Cal é o tema principal do texto?

O medo da xente a que o ladrón lles roube as palabras.

- Presentación: cor laranxa e letra normal. Nó: cor azul e negriña. Desenlace: cor verde e maiúsculas.

  Era un país hai moito tempo no que as palabras eran valiosas como o pan ou a auga, como en todos os países. Un día chegou un estranxeiro e parou a falar cunha muller nun camiño. Aquel home levaba un coitelo ao cinto e un dente de ouro. Estiveron falando e falando e, nun momento dado, o estranxeiro fixo así coa man e rouboulle unha palabra á muller e saltou ao cabalo e marchou a galope. O ladrón de palabras seguiu galopando até que chegou a unha aldea. Alí entrou nunha pousada e púxose a falar cun médico que viña de curar un enfermo. O ladrón sacou unha moeda de ouro e dixo: —Cámbioche esta moeda de ouro polas tres últimas palabras que acabas de dicir. O médico dixo que non. As palabras non son miñas, que son de moita outra xente. Mais o ladrón de palabras agardouno no bosque e púxolle na gorxa o coitelo e rouboulle aquelas tres palabras sen perder o sorriso dourado. Ao día seguinte o ladrón chegou a unha cidade e entrou nun pazo. Nunha man levaba unha bolsa con ouro e noutra, unha bolsa con palabras. Díxolle ao señor mostrándolle o ouro: —Mércoche todas as palabras que pronunciaches hoxe. —Non —dixo o nobre—, as palabras non se venden. Mais o estranxeiro ameazouno co coitelo e rouboullas unha a unha. Máis adiante, o ladrón de palabras asaltou un home que viaxaba a cabalo. Era un poeta especialista en cancións de amor. O ladrón sacou a daga e díxolle: —As palabras ou a vida. O poeta respondeu: —As palabras non son miñas, son do meu pobo. Eu nunca as vendería. Mais o ladrón de palabras foi contra el e arrincoulle as palabras do corazón. Axiña correu a voz por todo o país de que lles estaban roubando as palabras. E moita xente botou man das armas para defendelas. Cóntase que, de entre toda a xente da vila, os que mellor protexeron as palabras foron os labregos coas gadañas e as fouciñas, e os mariñeiros, cos coitelos e os arpóns. E que as mulleres máis valentes as escondían nas faldriqueiras ou nas camisas de liño. MAIS O LADRÓN DE PALABRAS CONTINUOU ROUBÁNDOLLES AS PALABRAS MESMO ÁS NENAS QUE APRENDÍAN A LER E AOS NENOS QUE ÍAN MERCAR ZAPATOS. E AOS MESTRES NAS ESCOLAS E AOS AVOGADOS QUE SABÍAN DE LEIS. E POUCO A POUCO AQUEL PAÍS SEGUIU PERDENDO MOITAS DAS SÚAS PALABRAS E FOISE FACENDO DÍA A DÍA CADA VEZ MÁIS POBRE PORQUE ERA O PAÍS AO QUE LLE ROUBABAN AS PALABRAS. DISE QUE A XENTE PARA PROTEXER AS PALABRAS E GARDALAS EN SEGREDO MESMO AS DEIXOU DE ESCRIBIR. E QUE POR MEDO AO LADRÓN DE PALABRAS MOITAS PERSOAS, DESCONFIADAS, DURANTE SÉCULOS SÓ PRONUNCIABAN AS SÚAS PALABRAS COA FAMILIA OU ENTRE XENTE AMIGA. ASÍ PASARON OS ANOS E CÓNTASE QUE NAQUEL PAÍS AÍNDA HAI XENTE QUE SEGUE TENDO MEDO DO LADRÓN DE PALABRAS. E HAI QUEN DI QUE ÁS VECES O LADRÓN SEGUE APARECENDO NUNHA PARADA DE BUS OU NUNHA FLORARÍA OU NUNHA ESCOLA CUNHA BOLSA E UN COITELO E UN SORRISO CUN DENTE DE OURO.

  Na parte da presentación indícasenos o espazo xeográfico onde se vai desenvolver a acción. Introdúcese o personaxe principal (o ladrón) e establécese a súa función na historia. Na parte do nó desenvólvese a acción da historia, o tema central sobre o que xira. Dásenos conta do problema que afecta a todos os personaxes, dunha ou doutra forma. Neste caso: as accións do ladrón de palabras. Na última parte, desenlace: resolución, que pode resultarnos satisfactoria ou non para o problema desenvolvido. Si, hai relación entre as partes, de tipo temático, pois todas falan da mesma cuestión: as accións do ladrón de palabras e as consecuencias que elas provocan. En cada parte do conto o tema desenvólvese dunha ou doutra forma.

« Anterior | Siguiente »

Obra colocada bajo licencia Creative Commons Attribution Non-commercial Share Alike 3.0 License